Narkopedia - Wkład użytkownika [pl]

Desoksypipradrol

2025-05-04T16:14:36Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

Kava Kava

2019-11-15T21:33:44Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

Kava Kava

2019-11-15T21:30:49Z

Annasn: /* Zastosowanie rekreacyjne */

Kava Kava

2019-11-15T21:29:16Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Hioscyjamina

2019-11-15T21:25:59Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Hioscyjamina

2019-11-15T21:21:29Z

Annasn: /* Otrzymywanie / pozyskiwanie */

Hioscyjamina

2019-11-15T21:18:39Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

Hioscyjamina

2019-11-15T21:07:35Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

Meskalina

2019-11-15T21:03:57Z

Annasn: /* Polska */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/meskalina

== Informacje ogólne ==

Meskalina jest posiadającą silne właściwości psychodeliczne substancją z rodziny fenyloetyloamin, występującą w naturze jako alkaloid w kilku gatunkach kaktusów, z których najbardziej znane to [[pejotl]] i [[Trichocereus pachanoi]]] (San Pedro). W tej postaci ma ona długą (liczoną w tysiącach lat) historie stosowania przez ludzi w celu uzyskania odmiennego stanu świadomości. Meskalina jest pierwszą w historii substancją psychodeliczną jaka została wyizolowana z materiału roślinnego (1897, Arthur Heffter), a także pierwszą, jaką zsyntezowano (1919, Ernst Späth).
=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

----
'''Synteza wg. PIHKAL:'''

Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu, 40ml nitrometanu i 20ml cykloheksyloaminy w 200ml kwasu octowego ogrzewano w łaźni parowej przez godzinę Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono powoli, z dobrym mieszaniem, w 400ml wody, co spowodowało wytrącenie ciężkiej, żółtej krystalicznej masy. Odsączono ją, przemyto wodą i odessano do sucha na ile to było możliwe. Rekrystalizacja z wrzącego metanolu (15ml/g) pozwoliła otrzymać, po odsączeniu i suszeniu na powietrzu, beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyren w postaci jasnożółtych kryształów o masie 18.5g. Alternatywna synteza jest również efektywna, kiedy używa się nadmiaru nitrometanu jako rozpuszczalnika i substratu zarazem i zachowuje się małą ilość octanu amonu jako katalizatora. Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu w 40ml nitrometanu zawierającego 1g bezwodnego octanu amonu ogrzewano w łaźni parowej przez 4h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostały żółty olej rozpuszczono w dwóch objętościach gorącego metanolu, zdekantowano znad faz nierozpuszczalnych i pozostawiono do ochłodzenia. Utworzone kryształy odsączono, przemyto metanolem i wysuszono na powietrzu, otrzymując 14.2g jasnożółtych kryształów beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu. Użycie tych samych proporcji substratów, ale z 3.5g octanu amonu prowadzi do produktów reakcji ubocznej, nawet jeśli ogrzewano jedynie przez 1.5h. Wydajność nitrostyrenu w tym przypadku jest niesatysfakcjonująca.
Do dobrze ogrzewanej pod chłodnicą zwrotną zawiesiny 2g LAH w 200ml eteru dietylowego dodano 2.4g beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu w postaci eterowego roztworu nasyconego. Dodawano go z użyciem aparatu Soxhleta, zmodyfikowanego tak, by zwracał skroplony rozpuszczalnik przez thimble. Bo dodaniu całości, ogrzewanie pod chłodnicą zwrotną kontynuowano przez kolejne 48h. Po ochłodzeniu mieszaniny reakcyjnej, ostrożnie dodano 150ml 1.5N H2SO4, co spowodowało rozłożenie nadmiaru wodorku i rozdzieliło mieszaninę na dwie czyste fazy. Rozdzielono je, a warstwę wodną przemyto jednorazowo 50ml eteru dietylowego. Dodano następnie 50g winianu sodowo-potasowego oraz NaOH do uzyskania pH>9. Następnie ekstrahowano mieszaninę z użyciem 3x75ml chlorku metylenu i rozpuszczalnik ze zlanych ekstraktów usunięto pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostałość przedestylowano przy 120–130 °C (0.3 mm/Hg) otrzymując biały olej, który rozpuszczono w 10ml izopropanolu i zobojętniono stężonym kwasem solnym. Utworzone białe kryształy zalano 25ml eteru dietylowego, przesączono i wysuszono na powietrzu, otrzymując 2.1g chlorowodorku 3,4,5-trimetoksyfenyloetyloaminy (M) w postaci lśniących białych kryształów. Sól kwasu siarkowego tworzy z wody niesamowite kryształy, ale ma szeroką i nieopisaną temperaturę topnienia. Alternatywna synteza wykorzystuje 3,4,5-trimetoksyfenyloacetonitryl, co opisano pod beta-D.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Poza właściwościami psychodelicznymi jest także antybiotykiem oraz środkiem przeciwbólowym. Zwykle przyjmuje się ją doustnie.
Alkoholizm:
Dodali, że inne badania wykazały, że psychodeliczne działanie innych substancji, takich jak meskalina, psilocybina (znaleziona w magicznych grzybach) i ayahuasca były „bardzo cenione i korzystne”, a miejscowe grupy twierdziły, że ayahuasca i pejotl pomogły im zachować trzeźwość.
źródło:https://abcnews.go.com/blogs/health/2012/03/09/could-lsd-treat-alcoholism/

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Podobnie jak w przypadku innych substancji psychodelicznych, działanie meskaliny może wahać się od doświadczeń wzniosłych po przerażające.

Efekty meskaliny kumulują się przez około 1 godzinę i utrzymują się na najwyższym poziomie przez 4 godziny. Całkowity czas działania to 12 godzin.

Meskalina może wywoływać następujące efekty:
Bardzo intensywne uczucia, poczucie separacji ciała i umysłu, wrażenie jedności z otoczeniem, wewnętrzny spokój.
Empatia, potok pomysłów, łączenie idei z ich znaczeniem symbolicznym, wgląd w siebie, euforia.
Zmiana percepcji czasu i przestrzeni. zwiększona wrażliwość na bodźce, synestezja.
Nudności, zawroty głowy, ślinotok, rozszerzenie źrenic, zanik apetytu, pragnienie i zmęczenia

=== Inne zastosowania ===
Rytuały religijne w Meksyku jest nawet kościół,w którym można zażyć przygotowane z kaktusa ekstrakty itd.
w innych rejonach jest to tzw. Curandero oznacza dosłownie "uzdrowiciel". Do leczenia używają ziół, ale potrafią też leczyć swoją duchową mocą. Kontynuują staroandyjskie techniki szamańskie. Wierzą, że wiele chorób powoduje choroba duszy, klątwa bądź też choroba jest lekcją dawaną nam od Boga.
Curandero są poważaną grupą społeczną, charakteryzującą się wysoką religijnością i duchowością.
Cyt:
W towarzystwie curandero udaliśmy się do laguny Negra położonej na wysokości 5000 m n.p.m. Nad brzegiem wody szaman rozkłada mesę (stół) - w tym przypadku jest to tkanina, na której ustawia w odpowiedniej kolejności magiczne przedmioty. Mamy tu varas - drewniane kije wypełnione magiczną mocą, które służą do ochrony przed złymi siłami; metalowe szpady, odpierające ataki nieprzyjaznych maleros oraz kamienie utożsamiane z miłosnymi urokami. Obok magicznych narzędzi są też elementy typowo chrześcijańskie - od pozłacanego krucyfiksu po kiczowate malowidła świętych. Ogromną rolę odgrywają muszle, w których umieszcza się roztwór z tytoniu - uczestnicy ceremonii muszą wciągnąć go nosem. Ten rytuał nosi miano shingady - ma zapewnić pacjentowi siłę i wzmocnić jego duszę w walce ze złem.
Źródło:https://www.focus.pl/artykul/swiety-kaktus-z-peru-daje-zdrowie-i-wizje?page=3

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==

Meskalina przyjmowana jest zazwyczaj doustnie. Przy określaniu dawki należy wziąć pod uwagę rodzaj soli, jaką dysponujemy (chlorowodorek/HCl, siarczan, cytrynian lub octan). Dla najpopularniejszego HCl tabela dawkowania wg. Erowid przedstawia się następująco:

'''Odczuwalne działanie: '''100 mg

'''Lekko:''' 100 - 200 mg

'''Średnio:''' 200 - 300 mg

'''Mocno:''' 300 - 500 mg

'''Bardzo mocno:''' 500 - 700 mg

Drugi pod względem popularności siarczan meskaliny jest o 11% cięższy, stąd o tyle też należy zwiększyć jego dawkę.

Rzadko spotykana meskalina freebase jest o 15% lżejsza, stąd o tyle też należy jej dawkę obniżyć.

Zagrożenia związane z przyjmowaniem meskaliny są typowe dla innych psychodelików i obejmują możliwość wystąpienia stanów lękowych, ataków paniki, dezorientacji, etc. Meskalina może w pewnym stopniu zwiekszyć ciśnienie krwi i tempo bicia serca, co może być niebezpieczne dla osób z zaburzeniami układu krążenia, niemniej nie odnotowano dotąd ani jednego zgonu spowodowanego zażyciem meskaliny, ani spowodowanego przez nią trwałego uszkodzenia jakichkolwiek organów. Często występującym skutkiem ubocznym są nudności i wymioty.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

Produkcja meskaliny jest mało opłacalna i w Polsce praktycznie nie występuje na czarnym rynku. Na zachodzie jest jedną z mniej popularnych substancji psychoaktywnych.

== Chemia i farmakologia substancji ==
Meskalina (2-(3,4,5-trimetoksyfenylo) etyloamina) jest aktywnym alkaloidem obecnym w pędach niektórych kaktusów, np. San Pedro. Jest jednym z najdłużej znanych ludzkości psychodelików. Stosowana była podczas obrzędów religijnych rdzennych amerykanów. Pierwsze zidentyfikowanie i wyizolowanie tej substancji miało miejsce w 1887 roku. Meskalina występuje w formie ekstraktu z kaktusa lub jako syntetyczny proszek lub pasta.

Meskalina powstaje, gdy produkty naturalnej ssaczej sygnalizacji neuronalnej opartej na katecholamine , takie jak dopamina i noradrenalina, są poddawane dodatkowemu metabolizmowi poprzez metylację , a halucynogenne właściwości meskaliny wynikają z jej strukturalnych podobieństw z tymi dwoma neuroprzekaźnikami . W roślinach związek ten może być produktem końcowym szlaku wykorzystującego katecholaminy jako metodę reakcji na stres, podobnie jak zwierzęta mogą uwalniać związki, takie jak kortyzol, w stresie . Funkcja in vivo katecholamin nie została zbadana, ale mogą one działać jako przeciwutleniacze, jako sygnały rozwojowe oraz jako integralne elementy ściany komórkowej, które są odporne na degradację przez patogeny. Dezaktywacja katecholamin przez metylację wytwarza alkaloidy, takie jak meskalina.

Meskalina działa podobnie do innych środków psychedelicznych., wiąże się i aktywuje się serotoninowego 5-HT 2A z receptorem o wysokim powinowactwie.W jaki sposób aktywacja receptora 5-HT 2A prowadzi do psychodelii jest wciąż nieznana, ale jest prawdopodobne, że w jakiś sposób wiąże się z pobudzeniem neuronów w korze przedczołowej, meskalina znany jest również do wiązania i aktywacji serotoniny, 5-HT 2C receptora . [43]

Wiążące strony Powinowactwo wiązania Ki (µM)
5-HT 1A 4.6
5-HT 2A 6.3
5-HT 2C 17
α 1A > 15
α 2A 1.4
TAAR 1 3.3
Tolerancja narasta przy wielokrotnym użytkowaniu, trwającym kilka dni. Meskalina powoduje tolerancję krzyżową z innymi serotonergicznymi psychedelikami, takimi jak LSD i psilocybina .

Około połowa początkowej dawki jest wydalana po 6 godzinach, ale niektóre badania sugerują, że w ogóle nie jest metabolizowana przed wydaleniem. Wydaje się, że meskalina nie podlega metabolizmowi przez CYP2D6 [34], a od 20% do 50% meskaliny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a reszta jest wydalana w postaci meskaliny w postaci kwasu karboksylowego , prawdopodobnie wynikającej z degradacji MAO. LD 50 meskaliny zmierzono w różnych zwierząt: 212 mg / kg ip (myszy), 132 mg / kg, ip (szczury), i 328 mg / kg ip (świnki morskie)

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Obrót meskaliną i jej produkcja są w Polsce zakazane, znajduje się ona w wykazie środków odurzających w grupie I-P.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}
Wielka Brytania
W Wielkiej Brytanii meskalina w postaci oczyszczonego proszku jest lekiem klasy A. Jednak suszony kaktus można legalnie kupić i sprzedać.
Meskalina jest uważana za substancję z harmonogramu 9 w Australii zgodnie z Poisons Standard (październik 2015 r . ). Substancja wykazana w harmonogramie 9 jest klasyfikowana jako „Substancje o wysokim potencjale powodowania szkód przy niskim narażeniu i wymagające specjalnych środków ostrożności podczas produkcji, obchodzenia się lub użytkowania. Trucizny te powinny być dostępne wyłącznie dla wyspecjalizowanych lub upoważnionych użytkowników posiadających niezbędne umiejętności w celu bezpiecznego obchodzenia się z nimi. Mogą obowiązywać specjalne przepisy ograniczające ich dostępność, posiadanie, przechowywanie lub użytkowanie. ”

Kaktusy pejotlowe i inne rośliny zawierające meskalinę, takie jak San Pedro, są nielegalne w Australii Zachodniej , Queensland i Terytorium Północnym , podczas gdy w innych stanach, takich jak Tasmania, Victoria i Nowa Południowa Walia, są legalne do celów ozdobnych i ogrodniczych.

W Kanadzie, Francji, Holandii i Niemczech meskalina w postaci surowej oraz suszone kaktusy zawierające meskalinę są uważane za nielegalny narkotyk. Jednak każdy może hodować i używać pejotlu lub Lophophora williamsii , a także Echinopsis pachanoi i Echinopsis peruviana bez ograniczeń, ponieważ jest to szczególnie zwolnione z przepisów.W Kanadzie meskalina jest klasyfikowana jako lek z harmonogramu III zgodnie z ustawą o kontrolowanych lekach i substancjach , podczas gdy pejotl jest zwolniony.

W Rosji meskalina, jej pochodne i rośliny zawierające meskalinę są zakazane jako środki odurzające (załącznik I).
linki:
Australia:
https://www.legislation.gov.au/Details/F2015L01534
Kanada:
https://laws-lois.justice.gc.ca/Search/Search.aspx?txtS3archA11=mescaline&txtT1tl3=%22Controlled+Drugs+and+Substances+Act%22&h1ts0n1y=0&ddC0nt3ntTyp3=Acts.
Rosja:
http://base.garant.ru/12112176/
UK(Zjednoczone Królestwo)
Kaktusy halucynogenne nie są nielegalne w Wielkiej Brytanii, chyba że są przygotowane do spożycia jako halucynogen.
https://www.drugwise.org.uk/cacti/

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Meskalina

2019-11-15T20:52:36Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/meskalina

== Informacje ogólne ==

Meskalina jest posiadającą silne właściwości psychodeliczne substancją z rodziny fenyloetyloamin, występującą w naturze jako alkaloid w kilku gatunkach kaktusów, z których najbardziej znane to [[pejotl]] i [[Trichocereus pachanoi]]] (San Pedro). W tej postaci ma ona długą (liczoną w tysiącach lat) historie stosowania przez ludzi w celu uzyskania odmiennego stanu świadomości. Meskalina jest pierwszą w historii substancją psychodeliczną jaka została wyizolowana z materiału roślinnego (1897, Arthur Heffter), a także pierwszą, jaką zsyntezowano (1919, Ernst Späth).
=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

----
'''Synteza wg. PIHKAL:'''

Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu, 40ml nitrometanu i 20ml cykloheksyloaminy w 200ml kwasu octowego ogrzewano w łaźni parowej przez godzinę Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono powoli, z dobrym mieszaniem, w 400ml wody, co spowodowało wytrącenie ciężkiej, żółtej krystalicznej masy. Odsączono ją, przemyto wodą i odessano do sucha na ile to było możliwe. Rekrystalizacja z wrzącego metanolu (15ml/g) pozwoliła otrzymać, po odsączeniu i suszeniu na powietrzu, beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyren w postaci jasnożółtych kryształów o masie 18.5g. Alternatywna synteza jest również efektywna, kiedy używa się nadmiaru nitrometanu jako rozpuszczalnika i substratu zarazem i zachowuje się małą ilość octanu amonu jako katalizatora. Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu w 40ml nitrometanu zawierającego 1g bezwodnego octanu amonu ogrzewano w łaźni parowej przez 4h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostały żółty olej rozpuszczono w dwóch objętościach gorącego metanolu, zdekantowano znad faz nierozpuszczalnych i pozostawiono do ochłodzenia. Utworzone kryształy odsączono, przemyto metanolem i wysuszono na powietrzu, otrzymując 14.2g jasnożółtych kryształów beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu. Użycie tych samych proporcji substratów, ale z 3.5g octanu amonu prowadzi do produktów reakcji ubocznej, nawet jeśli ogrzewano jedynie przez 1.5h. Wydajność nitrostyrenu w tym przypadku jest niesatysfakcjonująca.
Do dobrze ogrzewanej pod chłodnicą zwrotną zawiesiny 2g LAH w 200ml eteru dietylowego dodano 2.4g beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu w postaci eterowego roztworu nasyconego. Dodawano go z użyciem aparatu Soxhleta, zmodyfikowanego tak, by zwracał skroplony rozpuszczalnik przez thimble. Bo dodaniu całości, ogrzewanie pod chłodnicą zwrotną kontynuowano przez kolejne 48h. Po ochłodzeniu mieszaniny reakcyjnej, ostrożnie dodano 150ml 1.5N H2SO4, co spowodowało rozłożenie nadmiaru wodorku i rozdzieliło mieszaninę na dwie czyste fazy. Rozdzielono je, a warstwę wodną przemyto jednorazowo 50ml eteru dietylowego. Dodano następnie 50g winianu sodowo-potasowego oraz NaOH do uzyskania pH>9. Następnie ekstrahowano mieszaninę z użyciem 3x75ml chlorku metylenu i rozpuszczalnik ze zlanych ekstraktów usunięto pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostałość przedestylowano przy 120–130 °C (0.3 mm/Hg) otrzymując biały olej, który rozpuszczono w 10ml izopropanolu i zobojętniono stężonym kwasem solnym. Utworzone białe kryształy zalano 25ml eteru dietylowego, przesączono i wysuszono na powietrzu, otrzymując 2.1g chlorowodorku 3,4,5-trimetoksyfenyloetyloaminy (M) w postaci lśniących białych kryształów. Sól kwasu siarkowego tworzy z wody niesamowite kryształy, ale ma szeroką i nieopisaną temperaturę topnienia. Alternatywna synteza wykorzystuje 3,4,5-trimetoksyfenyloacetonitryl, co opisano pod beta-D.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Poza właściwościami psychodelicznymi jest także antybiotykiem oraz środkiem przeciwbólowym. Zwykle przyjmuje się ją doustnie.
Alkoholizm:
Dodali, że inne badania wykazały, że psychodeliczne działanie innych substancji, takich jak meskalina, psilocybina (znaleziona w magicznych grzybach) i ayahuasca były „bardzo cenione i korzystne”, a miejscowe grupy twierdziły, że ayahuasca i pejotl pomogły im zachować trzeźwość.
źródło:https://abcnews.go.com/blogs/health/2012/03/09/could-lsd-treat-alcoholism/

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Podobnie jak w przypadku innych substancji psychodelicznych, działanie meskaliny może wahać się od doświadczeń wzniosłych po przerażające.

Efekty meskaliny kumulują się przez około 1 godzinę i utrzymują się na najwyższym poziomie przez 4 godziny. Całkowity czas działania to 12 godzin.

Meskalina może wywoływać następujące efekty:
Bardzo intensywne uczucia, poczucie separacji ciała i umysłu, wrażenie jedności z otoczeniem, wewnętrzny spokój.
Empatia, potok pomysłów, łączenie idei z ich znaczeniem symbolicznym, wgląd w siebie, euforia.
Zmiana percepcji czasu i przestrzeni. zwiększona wrażliwość na bodźce, synestezja.
Nudności, zawroty głowy, ślinotok, rozszerzenie źrenic, zanik apetytu, pragnienie i zmęczenia

=== Inne zastosowania ===
Rytuały religijne w Meksyku jest nawet kościół,w którym można zażyć przygotowane z kaktusa ekstrakty itd.
w innych rejonach jest to tzw. Curandero oznacza dosłownie "uzdrowiciel". Do leczenia używają ziół, ale potrafią też leczyć swoją duchową mocą. Kontynuują staroandyjskie techniki szamańskie. Wierzą, że wiele chorób powoduje choroba duszy, klątwa bądź też choroba jest lekcją dawaną nam od Boga.
Curandero są poważaną grupą społeczną, charakteryzującą się wysoką religijnością i duchowością.
Cyt:
W towarzystwie curandero udaliśmy się do laguny Negra położonej na wysokości 5000 m n.p.m. Nad brzegiem wody szaman rozkłada mesę (stół) - w tym przypadku jest to tkanina, na której ustawia w odpowiedniej kolejności magiczne przedmioty. Mamy tu varas - drewniane kije wypełnione magiczną mocą, które służą do ochrony przed złymi siłami; metalowe szpady, odpierające ataki nieprzyjaznych maleros oraz kamienie utożsamiane z miłosnymi urokami. Obok magicznych narzędzi są też elementy typowo chrześcijańskie - od pozłacanego krucyfiksu po kiczowate malowidła świętych. Ogromną rolę odgrywają muszle, w których umieszcza się roztwór z tytoniu - uczestnicy ceremonii muszą wciągnąć go nosem. Ten rytuał nosi miano shingady - ma zapewnić pacjentowi siłę i wzmocnić jego duszę w walce ze złem.
Źródło:https://www.focus.pl/artykul/swiety-kaktus-z-peru-daje-zdrowie-i-wizje?page=3

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==

Meskalina przyjmowana jest zazwyczaj doustnie. Przy określaniu dawki należy wziąć pod uwagę rodzaj soli, jaką dysponujemy (chlorowodorek/HCl, siarczan, cytrynian lub octan). Dla najpopularniejszego HCl tabela dawkowania wg. Erowid przedstawia się następująco:

'''Odczuwalne działanie: '''100 mg

'''Lekko:''' 100 - 200 mg

'''Średnio:''' 200 - 300 mg

'''Mocno:''' 300 - 500 mg

'''Bardzo mocno:''' 500 - 700 mg

Drugi pod względem popularności siarczan meskaliny jest o 11% cięższy, stąd o tyle też należy zwiększyć jego dawkę.

Rzadko spotykana meskalina freebase jest o 15% lżejsza, stąd o tyle też należy jej dawkę obniżyć.

Zagrożenia związane z przyjmowaniem meskaliny są typowe dla innych psychodelików i obejmują możliwość wystąpienia stanów lękowych, ataków paniki, dezorientacji, etc. Meskalina może w pewnym stopniu zwiekszyć ciśnienie krwi i tempo bicia serca, co może być niebezpieczne dla osób z zaburzeniami układu krążenia, niemniej nie odnotowano dotąd ani jednego zgonu spowodowanego zażyciem meskaliny, ani spowodowanego przez nią trwałego uszkodzenia jakichkolwiek organów. Często występującym skutkiem ubocznym są nudności i wymioty.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

Produkcja meskaliny jest mało opłacalna i w Polsce praktycznie nie występuje na czarnym rynku. Na zachodzie jest jedną z mniej popularnych substancji psychoaktywnych.

== Chemia i farmakologia substancji ==
Meskalina (2-(3,4,5-trimetoksyfenylo) etyloamina) jest aktywnym alkaloidem obecnym w pędach niektórych kaktusów, np. San Pedro. Jest jednym z najdłużej znanych ludzkości psychodelików. Stosowana była podczas obrzędów religijnych rdzennych amerykanów. Pierwsze zidentyfikowanie i wyizolowanie tej substancji miało miejsce w 1887 roku. Meskalina występuje w formie ekstraktu z kaktusa lub jako syntetyczny proszek lub pasta.

Meskalina powstaje, gdy produkty naturalnej ssaczej sygnalizacji neuronalnej opartej na katecholamine , takie jak dopamina i noradrenalina, są poddawane dodatkowemu metabolizmowi poprzez metylację , a halucynogenne właściwości meskaliny wynikają z jej strukturalnych podobieństw z tymi dwoma neuroprzekaźnikami . W roślinach związek ten może być produktem końcowym szlaku wykorzystującego katecholaminy jako metodę reakcji na stres, podobnie jak zwierzęta mogą uwalniać związki, takie jak kortyzol, w stresie . Funkcja in vivo katecholamin nie została zbadana, ale mogą one działać jako przeciwutleniacze, jako sygnały rozwojowe oraz jako integralne elementy ściany komórkowej, które są odporne na degradację przez patogeny. Dezaktywacja katecholamin przez metylację wytwarza alkaloidy, takie jak meskalina.

Meskalina działa podobnie do innych środków psychedelicznych., wiąże się i aktywuje się serotoninowego 5-HT 2A z receptorem o wysokim powinowactwie.W jaki sposób aktywacja receptora 5-HT 2A prowadzi do psychodelii jest wciąż nieznana, ale jest prawdopodobne, że w jakiś sposób wiąże się z pobudzeniem neuronów w korze przedczołowej, meskalina znany jest również do wiązania i aktywacji serotoniny, 5-HT 2C receptora . [43]

Wiążące strony Powinowactwo wiązania Ki (µM)
5-HT 1A 4.6
5-HT 2A 6.3
5-HT 2C 17
α 1A > 15
α 2A 1.4
TAAR 1 3.3
Tolerancja narasta przy wielokrotnym użytkowaniu, trwającym kilka dni. Meskalina powoduje tolerancję krzyżową z innymi serotonergicznymi psychedelikami, takimi jak LSD i psilocybina .

Około połowa początkowej dawki jest wydalana po 6 godzinach, ale niektóre badania sugerują, że w ogóle nie jest metabolizowana przed wydaleniem. Wydaje się, że meskalina nie podlega metabolizmowi przez CYP2D6 [34], a od 20% do 50% meskaliny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a reszta jest wydalana w postaci meskaliny w postaci kwasu karboksylowego , prawdopodobnie wynikającej z degradacji MAO. LD 50 meskaliny zmierzono w różnych zwierząt: 212 mg / kg ip (myszy), 132 mg / kg, ip (szczury), i 328 mg / kg ip (świnki morskie)

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Obrót meskaliną i jej produkcja są w Polsce zakazane, znajduje się ona w wykazie środków odurzających w grupie I-P.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Meskalina

2019-11-15T20:48:01Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/meskalina

== Informacje ogólne ==

Meskalina jest posiadającą silne właściwości psychodeliczne substancją z rodziny fenyloetyloamin, występującą w naturze jako alkaloid w kilku gatunkach kaktusów, z których najbardziej znane to [[pejotl]] i [[Trichocereus pachanoi]]] (San Pedro). W tej postaci ma ona długą (liczoną w tysiącach lat) historie stosowania przez ludzi w celu uzyskania odmiennego stanu świadomości. Meskalina jest pierwszą w historii substancją psychodeliczną jaka została wyizolowana z materiału roślinnego (1897, Arthur Heffter), a także pierwszą, jaką zsyntezowano (1919, Ernst Späth).
=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

----
'''Synteza wg. PIHKAL:'''

Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu, 40ml nitrometanu i 20ml cykloheksyloaminy w 200ml kwasu octowego ogrzewano w łaźni parowej przez godzinę Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono powoli, z dobrym mieszaniem, w 400ml wody, co spowodowało wytrącenie ciężkiej, żółtej krystalicznej masy. Odsączono ją, przemyto wodą i odessano do sucha na ile to było możliwe. Rekrystalizacja z wrzącego metanolu (15ml/g) pozwoliła otrzymać, po odsączeniu i suszeniu na powietrzu, beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyren w postaci jasnożółtych kryształów o masie 18.5g. Alternatywna synteza jest również efektywna, kiedy używa się nadmiaru nitrometanu jako rozpuszczalnika i substratu zarazem i zachowuje się małą ilość octanu amonu jako katalizatora. Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu w 40ml nitrometanu zawierającego 1g bezwodnego octanu amonu ogrzewano w łaźni parowej przez 4h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostały żółty olej rozpuszczono w dwóch objętościach gorącego metanolu, zdekantowano znad faz nierozpuszczalnych i pozostawiono do ochłodzenia. Utworzone kryształy odsączono, przemyto metanolem i wysuszono na powietrzu, otrzymując 14.2g jasnożółtych kryształów beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu. Użycie tych samych proporcji substratów, ale z 3.5g octanu amonu prowadzi do produktów reakcji ubocznej, nawet jeśli ogrzewano jedynie przez 1.5h. Wydajność nitrostyrenu w tym przypadku jest niesatysfakcjonująca.
Do dobrze ogrzewanej pod chłodnicą zwrotną zawiesiny 2g LAH w 200ml eteru dietylowego dodano 2.4g beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu w postaci eterowego roztworu nasyconego. Dodawano go z użyciem aparatu Soxhleta, zmodyfikowanego tak, by zwracał skroplony rozpuszczalnik przez thimble. Bo dodaniu całości, ogrzewanie pod chłodnicą zwrotną kontynuowano przez kolejne 48h. Po ochłodzeniu mieszaniny reakcyjnej, ostrożnie dodano 150ml 1.5N H2SO4, co spowodowało rozłożenie nadmiaru wodorku i rozdzieliło mieszaninę na dwie czyste fazy. Rozdzielono je, a warstwę wodną przemyto jednorazowo 50ml eteru dietylowego. Dodano następnie 50g winianu sodowo-potasowego oraz NaOH do uzyskania pH>9. Następnie ekstrahowano mieszaninę z użyciem 3x75ml chlorku metylenu i rozpuszczalnik ze zlanych ekstraktów usunięto pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostałość przedestylowano przy 120–130 °C (0.3 mm/Hg) otrzymując biały olej, który rozpuszczono w 10ml izopropanolu i zobojętniono stężonym kwasem solnym. Utworzone białe kryształy zalano 25ml eteru dietylowego, przesączono i wysuszono na powietrzu, otrzymując 2.1g chlorowodorku 3,4,5-trimetoksyfenyloetyloaminy (M) w postaci lśniących białych kryształów. Sól kwasu siarkowego tworzy z wody niesamowite kryształy, ale ma szeroką i nieopisaną temperaturę topnienia. Alternatywna synteza wykorzystuje 3,4,5-trimetoksyfenyloacetonitryl, co opisano pod beta-D.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Poza właściwościami psychodelicznymi jest także antybiotykiem oraz środkiem przeciwbólowym. Zwykle przyjmuje się ją doustnie.
Alkoholizm:
Dodali, że inne badania wykazały, że psychodeliczne działanie innych substancji, takich jak meskalina, psilocybina (znaleziona w magicznych grzybach) i ayahuasca były „bardzo cenione i korzystne”, a miejscowe grupy twierdziły, że ayahuasca i pejotl pomogły im zachować trzeźwość.
źródło:https://abcnews.go.com/blogs/health/2012/03/09/could-lsd-treat-alcoholism/

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Podobnie jak w przypadku innych substancji psychodelicznych, działanie meskaliny może wahać się od doświadczeń wzniosłych po przerażające.

Efekty meskaliny kumulują się przez około 1 godzinę i utrzymują się na najwyższym poziomie przez 4 godziny. Całkowity czas działania to 12 godzin.

Meskalina może wywoływać następujące efekty:
Bardzo intensywne uczucia, poczucie separacji ciała i umysłu, wrażenie jedności z otoczeniem, wewnętrzny spokój.
Empatia, potok pomysłów, łączenie idei z ich znaczeniem symbolicznym, wgląd w siebie, euforia.
Zmiana percepcji czasu i przestrzeni. zwiększona wrażliwość na bodźce, synestezja.
Nudności, zawroty głowy, ślinotok, rozszerzenie źrenic, zanik apetytu, pragnienie i zmęczenia

=== Inne zastosowania ===

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==

Meskalina przyjmowana jest zazwyczaj doustnie. Przy określaniu dawki należy wziąć pod uwagę rodzaj soli, jaką dysponujemy (chlorowodorek/HCl, siarczan, cytrynian lub octan). Dla najpopularniejszego HCl tabela dawkowania wg. Erowid przedstawia się następująco:

'''Odczuwalne działanie: '''100 mg

'''Lekko:''' 100 - 200 mg

'''Średnio:''' 200 - 300 mg

'''Mocno:''' 300 - 500 mg

'''Bardzo mocno:''' 500 - 700 mg

Drugi pod względem popularności siarczan meskaliny jest o 11% cięższy, stąd o tyle też należy zwiększyć jego dawkę.

Rzadko spotykana meskalina freebase jest o 15% lżejsza, stąd o tyle też należy jej dawkę obniżyć.

Zagrożenia związane z przyjmowaniem meskaliny są typowe dla innych psychodelików i obejmują możliwość wystąpienia stanów lękowych, ataków paniki, dezorientacji, etc. Meskalina może w pewnym stopniu zwiekszyć ciśnienie krwi i tempo bicia serca, co może być niebezpieczne dla osób z zaburzeniami układu krążenia, niemniej nie odnotowano dotąd ani jednego zgonu spowodowanego zażyciem meskaliny, ani spowodowanego przez nią trwałego uszkodzenia jakichkolwiek organów. Często występującym skutkiem ubocznym są nudności i wymioty.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

Produkcja meskaliny jest mało opłacalna i w Polsce praktycznie nie występuje na czarnym rynku. Na zachodzie jest jedną z mniej popularnych substancji psychoaktywnych.

== Chemia i farmakologia substancji ==
Meskalina (2-(3,4,5-trimetoksyfenylo) etyloamina) jest aktywnym alkaloidem obecnym w pędach niektórych kaktusów, np. San Pedro. Jest jednym z najdłużej znanych ludzkości psychodelików. Stosowana była podczas obrzędów religijnych rdzennych amerykanów. Pierwsze zidentyfikowanie i wyizolowanie tej substancji miało miejsce w 1887 roku. Meskalina występuje w formie ekstraktu z kaktusa lub jako syntetyczny proszek lub pasta.

Meskalina powstaje, gdy produkty naturalnej ssaczej sygnalizacji neuronalnej opartej na katecholamine , takie jak dopamina i noradrenalina, są poddawane dodatkowemu metabolizmowi poprzez metylację , a halucynogenne właściwości meskaliny wynikają z jej strukturalnych podobieństw z tymi dwoma neuroprzekaźnikami . W roślinach związek ten może być produktem końcowym szlaku wykorzystującego katecholaminy jako metodę reakcji na stres, podobnie jak zwierzęta mogą uwalniać związki, takie jak kortyzol, w stresie . Funkcja in vivo katecholamin nie została zbadana, ale mogą one działać jako przeciwutleniacze, jako sygnały rozwojowe oraz jako integralne elementy ściany komórkowej, które są odporne na degradację przez patogeny. Dezaktywacja katecholamin przez metylację wytwarza alkaloidy, takie jak meskalina.

Meskalina działa podobnie do innych środków psychedelicznych., wiąże się i aktywuje się serotoninowego 5-HT 2A z receptorem o wysokim powinowactwie.W jaki sposób aktywacja receptora 5-HT 2A prowadzi do psychodelii jest wciąż nieznana, ale jest prawdopodobne, że w jakiś sposób wiąże się z pobudzeniem neuronów w korze przedczołowej, meskalina znany jest również do wiązania i aktywacji serotoniny, 5-HT 2C receptora . [43]

Wiążące strony Powinowactwo wiązania Ki (µM)
5-HT 1A 4.6
5-HT 2A 6.3
5-HT 2C 17
α 1A > 15
α 2A 1.4
TAAR 1 3.3
Tolerancja narasta przy wielokrotnym użytkowaniu, trwającym kilka dni. Meskalina powoduje tolerancję krzyżową z innymi serotonergicznymi psychedelikami, takimi jak LSD i psilocybina .

Około połowa początkowej dawki jest wydalana po 6 godzinach, ale niektóre badania sugerują, że w ogóle nie jest metabolizowana przed wydaleniem. Wydaje się, że meskalina nie podlega metabolizmowi przez CYP2D6 [34], a od 20% do 50% meskaliny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a reszta jest wydalana w postaci meskaliny w postaci kwasu karboksylowego , prawdopodobnie wynikającej z degradacji MAO. LD 50 meskaliny zmierzono w różnych zwierząt: 212 mg / kg ip (myszy), 132 mg / kg, ip (szczury), i 328 mg / kg ip (świnki morskie)

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Obrót meskaliną i jej produkcja są w Polsce zakazane, znajduje się ona w wykazie środków odurzających w grupie I-P.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Meskalina

2019-11-15T20:47:01Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/meskalina

== Informacje ogólne ==

Meskalina jest posiadającą silne właściwości psychodeliczne substancją z rodziny fenyloetyloamin, występującą w naturze jako alkaloid w kilku gatunkach kaktusów, z których najbardziej znane to [[pejotl]] i [[Trichocereus pachanoi]]] (San Pedro). W tej postaci ma ona długą (liczoną w tysiącach lat) historie stosowania przez ludzi w celu uzyskania odmiennego stanu świadomości. Meskalina jest pierwszą w historii substancją psychodeliczną jaka została wyizolowana z materiału roślinnego (1897, Arthur Heffter), a także pierwszą, jaką zsyntezowano (1919, Ernst Späth).
=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

----
'''Synteza wg. PIHKAL:'''

Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu, 40ml nitrometanu i 20ml cykloheksyloaminy w 200ml kwasu octowego ogrzewano w łaźni parowej przez godzinę Mieszaninę reakcyjną rozcieńczono powoli, z dobrym mieszaniem, w 400ml wody, co spowodowało wytrącenie ciężkiej, żółtej krystalicznej masy. Odsączono ją, przemyto wodą i odessano do sucha na ile to było możliwe. Rekrystalizacja z wrzącego metanolu (15ml/g) pozwoliła otrzymać, po odsączeniu i suszeniu na powietrzu, beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyren w postaci jasnożółtych kryształów o masie 18.5g. Alternatywna synteza jest również efektywna, kiedy używa się nadmiaru nitrometanu jako rozpuszczalnika i substratu zarazem i zachowuje się małą ilość octanu amonu jako katalizatora. Roztwór 20g 3,4,5-trimetoksybenzaldehydu w 40ml nitrometanu zawierającego 1g bezwodnego octanu amonu ogrzewano w łaźni parowej przez 4h. Rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem, a pozostały żółty olej rozpuszczono w dwóch objętościach gorącego metanolu, zdekantowano znad faz nierozpuszczalnych i pozostawiono do ochłodzenia. Utworzone kryształy odsączono, przemyto metanolem i wysuszono na powietrzu, otrzymując 14.2g jasnożółtych kryształów beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu. Użycie tych samych proporcji substratów, ale z 3.5g octanu amonu prowadzi do produktów reakcji ubocznej, nawet jeśli ogrzewano jedynie przez 1.5h. Wydajność nitrostyrenu w tym przypadku jest niesatysfakcjonująca.
Do dobrze ogrzewanej pod chłodnicą zwrotną zawiesiny 2g LAH w 200ml eteru dietylowego dodano 2.4g beta-nitro-3,4,5-trimetoksystyrenu w postaci eterowego roztworu nasyconego. Dodawano go z użyciem aparatu Soxhleta, zmodyfikowanego tak, by zwracał skroplony rozpuszczalnik przez thimble. Bo dodaniu całości, ogrzewanie pod chłodnicą zwrotną kontynuowano przez kolejne 48h. Po ochłodzeniu mieszaniny reakcyjnej, ostrożnie dodano 150ml 1.5N H2SO4, co spowodowało rozłożenie nadmiaru wodorku i rozdzieliło mieszaninę na dwie czyste fazy. Rozdzielono je, a warstwę wodną przemyto jednorazowo 50ml eteru dietylowego. Dodano następnie 50g winianu sodowo-potasowego oraz NaOH do uzyskania pH>9. Następnie ekstrahowano mieszaninę z użyciem 3x75ml chlorku metylenu i rozpuszczalnik ze zlanych ekstraktów usunięto pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostałość przedestylowano przy 120–130 °C (0.3 mm/Hg) otrzymując biały olej, który rozpuszczono w 10ml izopropanolu i zobojętniono stężonym kwasem solnym. Utworzone białe kryształy zalano 25ml eteru dietylowego, przesączono i wysuszono na powietrzu, otrzymując 2.1g chlorowodorku 3,4,5-trimetoksyfenyloetyloaminy (M) w postaci lśniących białych kryształów. Sól kwasu siarkowego tworzy z wody niesamowite kryształy, ale ma szeroką i nieopisaną temperaturę topnienia. Alternatywna synteza wykorzystuje 3,4,5-trimetoksyfenyloacetonitryl, co opisano pod beta-D.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Poza właściwościami psychodelicznymi jest także antybiotykiem oraz środkiem przeciwbólowym. Zwykle przyjmuje się ją doustnie.

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Podobnie jak w przypadku innych substancji psychodelicznych, działanie meskaliny może wahać się od doświadczeń wzniosłych po przerażające.

Efekty meskaliny kumulują się przez około 1 godzinę i utrzymują się na najwyższym poziomie przez 4 godziny. Całkowity czas działania to 12 godzin.

Meskalina może wywoływać następujące efekty:
Bardzo intensywne uczucia, poczucie separacji ciała i umysłu, wrażenie jedności z otoczeniem, wewnętrzny spokój.
Empatia, potok pomysłów, łączenie idei z ich znaczeniem symbolicznym, wgląd w siebie, euforia.
Zmiana percepcji czasu i przestrzeni. zwiększona wrażliwość na bodźce, synestezja.
Nudności, zawroty głowy, ślinotok, rozszerzenie źrenic, zanik apetytu, pragnienie i zmęczenia

=== Inne zastosowania ===

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==

Meskalina przyjmowana jest zazwyczaj doustnie. Przy określaniu dawki należy wziąć pod uwagę rodzaj soli, jaką dysponujemy (chlorowodorek/HCl, siarczan, cytrynian lub octan). Dla najpopularniejszego HCl tabela dawkowania wg. Erowid przedstawia się następująco:

'''Odczuwalne działanie: '''100 mg

'''Lekko:''' 100 - 200 mg

'''Średnio:''' 200 - 300 mg

'''Mocno:''' 300 - 500 mg

'''Bardzo mocno:''' 500 - 700 mg

Drugi pod względem popularności siarczan meskaliny jest o 11% cięższy, stąd o tyle też należy zwiększyć jego dawkę.

Rzadko spotykana meskalina freebase jest o 15% lżejsza, stąd o tyle też należy jej dawkę obniżyć.

Zagrożenia związane z przyjmowaniem meskaliny są typowe dla innych psychodelików i obejmują możliwość wystąpienia stanów lękowych, ataków paniki, dezorientacji, etc. Meskalina może w pewnym stopniu zwiekszyć ciśnienie krwi i tempo bicia serca, co może być niebezpieczne dla osób z zaburzeniami układu krążenia, niemniej nie odnotowano dotąd ani jednego zgonu spowodowanego zażyciem meskaliny, ani spowodowanego przez nią trwałego uszkodzenia jakichkolwiek organów. Często występującym skutkiem ubocznym są nudności i wymioty.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

Produkcja meskaliny jest mało opłacalna i w Polsce praktycznie nie występuje na czarnym rynku. Na zachodzie jest jedną z mniej popularnych substancji psychoaktywnych.

== Chemia i farmakologia substancji ==
Meskalina (2-(3,4,5-trimetoksyfenylo) etyloamina) jest aktywnym alkaloidem obecnym w pędach niektórych kaktusów, np. San Pedro. Jest jednym z najdłużej znanych ludzkości psychodelików. Stosowana była podczas obrzędów religijnych rdzennych amerykanów. Pierwsze zidentyfikowanie i wyizolowanie tej substancji miało miejsce w 1887 roku. Meskalina występuje w formie ekstraktu z kaktusa lub jako syntetyczny proszek lub pasta.

Meskalina powstaje, gdy produkty naturalnej ssaczej sygnalizacji neuronalnej opartej na katecholamine , takie jak dopamina i noradrenalina, są poddawane dodatkowemu metabolizmowi poprzez metylację , a halucynogenne właściwości meskaliny wynikają z jej strukturalnych podobieństw z tymi dwoma neuroprzekaźnikami . W roślinach związek ten może być produktem końcowym szlaku wykorzystującego katecholaminy jako metodę reakcji na stres, podobnie jak zwierzęta mogą uwalniać związki, takie jak kortyzol, w stresie . Funkcja in vivo katecholamin nie została zbadana, ale mogą one działać jako przeciwutleniacze, jako sygnały rozwojowe oraz jako integralne elementy ściany komórkowej, które są odporne na degradację przez patogeny. Dezaktywacja katecholamin przez metylację wytwarza alkaloidy, takie jak meskalina.

Meskalina działa podobnie do innych środków psychedelicznych., wiąże się i aktywuje się serotoninowego 5-HT 2A z receptorem o wysokim powinowactwie.W jaki sposób aktywacja receptora 5-HT 2A prowadzi do psychodelii jest wciąż nieznana, ale jest prawdopodobne, że w jakiś sposób wiąże się z pobudzeniem neuronów w korze przedczołowej, meskalina znany jest również do wiązania i aktywacji serotoniny, 5-HT 2C receptora . [43]

Wiążące strony Powinowactwo wiązania Ki (µM)
5-HT 1A 4.6
5-HT 2A 6.3
5-HT 2C 17
α 1A > 15
α 2A 1.4
TAAR 1 3.3
Tolerancja narasta przy wielokrotnym użytkowaniu, trwającym kilka dni. Meskalina powoduje tolerancję krzyżową z innymi serotonergicznymi psychedelikami, takimi jak LSD i psilocybina .

Około połowa początkowej dawki jest wydalana po 6 godzinach, ale niektóre badania sugerują, że w ogóle nie jest metabolizowana przed wydaleniem. Wydaje się, że meskalina nie podlega metabolizmowi przez CYP2D6 [34], a od 20% do 50% meskaliny jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej, a reszta jest wydalana w postaci meskaliny w postaci kwasu karboksylowego , prawdopodobnie wynikającej z degradacji MAO. LD 50 meskaliny zmierzono w różnych zwierząt: 212 mg / kg ip (myszy), 132 mg / kg, ip (szczury), i 328 mg / kg ip (świnki morskie)

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Obrót meskaliną i jej produkcja są w Polsce zakazane, znajduje się ona w wykazie środków odurzających w grupie I-P.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Meskalina

2019-11-15T20:39:07Z

Annasn: /* Zastosowanie rekreacyjne */

Meskalina

2019-11-15T20:38:10Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:20:58Z

Annasn: /* Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


== Informacje ogólne ==

=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Alkaloid sangwinaryna obecna między innymi w glistniku jaskółczym zielu obecnie zyskała rozgłos w nauce. Współczesne badania potwierdziły właściwości lecznicze Sanguinaria canadensis, Chelidonium majus, Macleaya cordata i Macleaya microcarpa opisywane w dawnych pracach. Okazało się, że sangwinaryna jest promotorem apoptozy komórek nowotworowych (programowanej śmierci komórki), posiada właściwości antyproliferacyjne (antypodziałowe) w stosunku do komórek nowotworowych, inhibitorem przerostu komórek epidermalnych i reakcji autoagresji. Potwierdziło to przeciwnowotworowe właściwości glistnika.
Od dawna wiedziano również, że alkaloidy glistnika hamują wzrost i rozwój grzybów, bakterii, wirusów i pierwotniaków. Wprowadzono nawet do lecznictwa preparaty typu Chelivag, czy Chelifungin zawierające wyciąg z glistnika. Obecnie są stosowane w medycynie nowoczesne leki przeciwwirusowe, np. Di-Sancor (Biosome Laboratories Inc.) - Trimolecular benzophenanthridine alkaloids – tójmolekularne alkaloidy benzofenantrydynowe – ampułki zawierające roztwór berberyny, chelidoniny, nitydyny, chelituliny, koptyzyny, sangwilutyny, sangwinaryny.
Di-Sancor hamuje rozwój wirusów HIV.
Popularnym lekiem przeciwnowotworowym zawierającym alkaloidy glistnika jaskólczego ziela jest Ukrain (produkt ukraiński, UACI). Działa on antymitotycznie w stosunku do guzów nowotworowych, hamuje angiogenezę (unaczynianie tkanki nowotworowej).
Stosowany w leczeniu raka trzustki, jelita grubego, piersi, odbytu, pęcherza moczowego, gruczołu krokowego, białaczek i in.
Ukrain podaje się pozajelitowo, najlepiej w okolice nowotworu, w dawce 10 mg co drugi dzień, do łącznej dawki 100 mg. Kuracje zaleca się przeprowadzić 3-krotnie.

Wskutek wycofywania antybiotykowych stymulatorów wzrostu ASW wiele firm zaczęło poszukiwać alternatyw, które przyniosą równie skuteczne wyniki w produkcji zwierzęcej. W pierwszej kolejności wykorzystano historyczne wyniki badań nad alkaloidami i fitoncydami oraz dawne zastosowania roślinnych substancji w medycynie w przypadku rozmaitych infekcji. Tutaj warto wspomnieć, że do alternatyw antybiotykowych stymulatorów wzrostu opartych między innymi na sangwinarynie, chelidoninie i chelerytrynie należą Sangrovit (Phytobiotics), zawierający 2 alkaloidy izochinolinowe, któch źródłem jest Sanguinaria sp., a także Herbiplant (LNB Poland) i niektóre Meridole (LNB Poland) oparte na 22 alkaloidach izochinlinowych zawartych w Chelidonium majus, Macleaya cordata i Macleaya microcarpa. Oba produkty są silnie skoncentrowane i daje się je do paszy w dawce 50-400 g/tonę (zależnie od grupy zwierząt).

Wyciągi z ziela glistnika są silne i pewne w działaniu pod warunkiem, ze surowiec zostanie pozyskany i przetworzony w prawidłowy sposób, a preparat podany w odpowiedniej dawce.
Od dawna składniki glistnika a porównywane do papaweryny, morfiny i kodeiny. Wszechstronne i niezawodne właściwości glistnika, sprawiły, że nazwano go „Darem Niebios” (coeli donum, stąd nazwa chelidonium). Glistnik jaskółcze ziele został opisany na Papirusie Ebersa (ok. 1550 r. p.n.e.), ponadto przez Dioskuridesa, Pliniusza Starszego, Alberta Wielkiego, św. Hildegardę, Mathiolusa i Paracelsusa, co świadczy o wielkim znaczeniu tej rośliny w medycynie.

Preparaty glistnikowe przyjęte doustnie działają uspokajająco, spazmolitycznie (rozkurczowo) na mięśnie gładkie i poprzecznie prążkowane, rozluźniająco, przeciwlękowo, przeciwbólowo, przeciwdrgawkowo, przeciwstresowo i nasennie (10 ml nalewki lub intraktu, 100 ml naparu).
Glistnik jest silnym środkiem żółciopędnym, żółciotwórczym i hepatoprotekcyjnym (ochraniającym miąższ wątroby, antyhepatotoksycznym – zapobiegającym uszkodzeniu wątroby). Szybko znosi kolkę żółciową, żołądkową i jelitową. Nalewka i intrakt glistnikowy znoszą również kolkę nerkową. Alkaloidy glistnika rozszerzają drogi oddechowe i naczynia wieńcowe, ułatwiają oddychanie.
Sparteina i inne alkaloidy mają wpływ przeciwarytmiczny, zapobiegają migotaniu przedsionków i komór, znoszą częstoskurcz napadowy.
Chelidonina, sangwinaryna, berberyna i chelerytryna hamuja wzrost i rozwój chorobotwórczych pierwotniaków, grzybów, bakterii i wirusów. Ponadto mają właściwości cytotoksyczne i antymitotyczne, przez co należą do substancji przeciwnowotworowych. Berberyna i chelidonina dodatkowo dają efekt przeciwbiegunkowy. Równocześnie jednak alkaloidy te wywołują skurcze macicy, dlatego nie wolno podawać preparatów glistnika kobietom ciężarnym.
Kwas kawowy i ferulowy zawarte w glistniku mają właściwości przeciwzapalne, ochronne na miąższ wątroby, immunostymulujące, przeciwmiażdżycowe, antyagregacyjne (zapobiegające zlepianiu się krwinek), fungistatyczne (hamujące wzrost grzybów) i bakteriostatyczne.
Wyciągi wodne i wodno-alkoholowe zastosowane zewnętrznie (wcieranie, okłady) działają przeciwzapalnie i znieczulająco, co może być wykorzystane w zwalczaniu bólu reumatycznego i artretycznego.
Preparaty glistnika są zalecane w leczeniu kamicy żółciowej i moczowej, stanów bólowych pooperacyjnych po usunięciu pęcherzyka żółciowego, żółtaczki, wirusowego zapalenia wątroby, stanów zapalnych układu moczowo-płciowego, puchliny wodnej, schorzeń śledziony i trzustki. Glistnik likwiduje bolesne miesiączki, równocześnie jednak pobudza miesiączkowanie, co objawia się bardziej obfitymi krwawieniami menstruacyjnymi.
Zewnętrznie intrakt świeży sok z glistnika może być wykorzystany do leczenia opryszki, gruźlicy skóry, kłykcin, brodawek, trudno gojących się ran, hemoroidów, świerzbu, nużycy oraz do usuwania piegów lub plam na skórze.
Glistnik przeciwdziała zastojom żółci i wytrącaniu się złogów w układzie żółciowym. Wodno-alkoholowe wyciągi z glistnika znakomicie radzą sobie z infekcjami dróg płciowych.
Istnieją doniesienia o przeciwalergicznym i przeciwświądowym działaniu glistnika po zastosowaniu zewnętrznym i wewnętrznym.
Napar z glistnika podnosi stężenie hemoglobiny we krwi, poprawia krążenie wieńcowe, mózgowe i obwodowe (w kończynach), zwłaszcza przy stanach skurczowych naczyń i skokach ciśnienia krwi.
Glistnika nie wolno jednak stosować przy jaskrze.
Warto tutaj wspomnieć o doświadczeniach prof. A. Aminiewa, który wykorzystywał glistnik do leczenia polipowatości jelita grubego i żołądka. W tym celu sporządzał macerat ze świeżego, roztartego ziela (50 g na 500 ml wody o temp. 37o C). Po 3-5 godzinach macerat należy przefiltrować i podać doodbytniczo po uprzednim zastosowaniu lewatywy oczyszczającej jelito. Lewatywę z maceratu glistnikowego należy podawać co 2 dni, 3-4- krotnie. W przypadku polipowatości żołądka podawał pacjentom doustnie 30-50 g świeżego roztartego ziela po uprzednim rozprowadzeniu w niewielkiej ilości lekko zalkalizowanej wody.

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Głownie palenie wysuszonego soku z rośliny, działanie jak lżejsza wersja maku lekarskiego.

=== Inne zastosowania ===
Sok jest stosowany na kurzajki.

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
głownie palenie , doustnie, oraz na skórę.

Badania dotyczące wpływu glistnika na wątrobę są bardzo niespójne. Z jednej strony wskazuje się na właściwości ochronne na komórki wątroby (hepatoprotekcyjne), a z drugiej strony sugeruje się negatywny wpływ wyciągów z glistnika na wątrobę. W większości przypadków, w których odnotowano szkodliwy wpływ na wątrobę stosowano preparaty złożone, zawierające m.in. ekstrakty z Chelidonium majus. Mimo to działanie niepożądane przypisano jedynie ekstraktom z glistnika. Wyniki badań nie są jednak jednoznaczne.

W eksperymentach przeprowadzonych na szczurach udowodniono, że stosowanie wyciągów z glistnika w dawkach 50-100-krotnie większych od tych stosowanych u ludzi nie wpływało na pogorszenie parametrów wątroby. Współcześnie zakłada się, że wyciągi alkoholowe z glistnika podane w zalecanych dawkach i zgodnie ze wskazaniami są bezpieczne.4
Ciężkie zatrucia wynikające z przekroczenia zalecanych dawek, a także stosowania wyciągów z glistnika dłużej niż 2 miesiące, charakteryzują się zawrotami i bólami głowy, zaburzeniami świadomości, sennością, śpiączką, spadkiem ciśnienia tętniczego, tachykardią.

Przeciwwskazania
Ciąża
Jaskra
Niedrożność przewodów żółciowych
Choroby wątroby
Stosowanie leków zaburzających przejściowo funkcje wątroby

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==
Nalewka z ziela glistnika należy do bardzo starych preparatów zielarskich. Tradycyjnie stosowano ją na dolegliwości układu pokarmowego – przy skurczach jelit, stanach skurczowych woreczka żółciowego, przy zastojach żółci wywołanych kamicą żółciową, do przerywania kolek oraz w bólach menstruacyjnych. Skutecznie hamuje objawy choroby refluksowej przełyku (reflux, zgaga, uczucie pieczenia w klatce piersiowej). Ponadto działa przeciwbakteryjnie (zwłaszcza w stosunku do bakterii gram-dodatnich), przeciwwirusowo, niszczy pierwotniaki oraz w pewnym stopniu grzyby chorobotwórcze. Nalewka z glistnika wzmaga czynności wydzielnicze wątroby, trzustki i jelit, pobudza trawienie i hamuje procesy fermentacyjne i gnilne w jelitach.

Odtruwa organizm i odciąża wątrobę, gdyż zmniejsza uwalnianie niepożądanych amin i ketonów, a także zmniejsza wydzielanie siarkowodoru w jelicie grubym. Zbyt wysokie stężenie ketonów, siarkowodoru, amin i ciał indolowych prowadzi do gorszego samopoczucia, wpływa niekorzystnie na funkcjonowanie poznawcze i koncentrację uwagi, a także prowadzi do osłabienia siły mięśni. Nalewka z glistnika poprawia metabolizm aminokwasów i białek, które mogą być ponownie przyswojone, a nie rozkładane do amin i kwasu karboksylowego. Efekt ten wykorzystuje się w sporcie, aby poprawić bilans aminokwasów, a także wspomóc pracę mięśni. Alkaloidy zawarte w glistniku mają także pozytywny wpływ na pracę układu nerwowego, wykazują właściwości uspokajające, przeciwlękowe oraz wpływają korzystnie na funkcjonowanie pamięci.

== Chemia i farmakologia substancji ==
Glistnik zawiera alkaloidy 0,5-4%, przy czym w zielu jest 0,5-1,5% alkaloidów, a w korzeniach i niedojrzałych owocach zawartość alkaloidów może wynosić 3-4%. W owocach i nasionach występuje chelidonina, chelerytryna i berberyna. Alkaloidy są zlokalizowane głównie w przewodach mlecznych w postaci soli z kwasami: jabłkowym, cytrynowym, chelidonowym, bursztynowym.
Pomarańczowy sok wydostający się z uszkodzonej rośliny zawiera 18 alkaloidów. Alkaloidy glistnika jaskółczego ziela można podzielić na 4 grupy chemiczne:
1. Alkaloidy pochodne benzofenantrydyny: chelidonina, homochelidonina, metoksychelidonina, chelitrydyna (cheletrydyna), sangwinaryna, chelerytryna
2. Alkaloidy pochodne protopiny: protopina, alfa- i beta-allokryptopina
3. Alkaloidy pochodne protoberberyny: berberyna, koptyzyna, stylopina
4. Alkaloidy chinolizydynowe: sparteina
Glistnika zawiera również aminy biogenne, karoten (15 mg%), witaminę C (170 mg%), śluzy, olejek eteryczny (0,01%), żywice, flawonoidy, fenolokwasy (kwas kawowy, kwas cynamonowy, kwas gentyzynowy, kwas ferulowy, kwas kumarynowy), cholinę, enzymy proteolityczne, lektyny, glikogen.
Materiałem zapasowym glistnika jest glikogen (typowy dla tkanek zwierzęcych), a nie skrobia. Tłumaczy to właściwości mrozoodporne glistnika (jaskółcze ziele w okresie zimowym zachowuje zieloną barwę i nie zamiera pod śniegiem).

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===

{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:20:05Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


== Informacje ogólne ==

=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Alkaloid sangwinaryna obecna między innymi w glistniku jaskółczym zielu obecnie zyskała rozgłos w nauce. Współczesne badania potwierdziły właściwości lecznicze Sanguinaria canadensis, Chelidonium majus, Macleaya cordata i Macleaya microcarpa opisywane w dawnych pracach. Okazało się, że sangwinaryna jest promotorem apoptozy komórek nowotworowych (programowanej śmierci komórki), posiada właściwości antyproliferacyjne (antypodziałowe) w stosunku do komórek nowotworowych, inhibitorem przerostu komórek epidermalnych i reakcji autoagresji. Potwierdziło to przeciwnowotworowe właściwości glistnika.
Od dawna wiedziano również, że alkaloidy glistnika hamują wzrost i rozwój grzybów, bakterii, wirusów i pierwotniaków. Wprowadzono nawet do lecznictwa preparaty typu Chelivag, czy Chelifungin zawierające wyciąg z glistnika. Obecnie są stosowane w medycynie nowoczesne leki przeciwwirusowe, np. Di-Sancor (Biosome Laboratories Inc.) - Trimolecular benzophenanthridine alkaloids – tójmolekularne alkaloidy benzofenantrydynowe – ampułki zawierające roztwór berberyny, chelidoniny, nitydyny, chelituliny, koptyzyny, sangwilutyny, sangwinaryny.
Di-Sancor hamuje rozwój wirusów HIV.
Popularnym lekiem przeciwnowotworowym zawierającym alkaloidy glistnika jaskólczego ziela jest Ukrain (produkt ukraiński, UACI). Działa on antymitotycznie w stosunku do guzów nowotworowych, hamuje angiogenezę (unaczynianie tkanki nowotworowej).
Stosowany w leczeniu raka trzustki, jelita grubego, piersi, odbytu, pęcherza moczowego, gruczołu krokowego, białaczek i in.
Ukrain podaje się pozajelitowo, najlepiej w okolice nowotworu, w dawce 10 mg co drugi dzień, do łącznej dawki 100 mg. Kuracje zaleca się przeprowadzić 3-krotnie.

Wskutek wycofywania antybiotykowych stymulatorów wzrostu ASW wiele firm zaczęło poszukiwać alternatyw, które przyniosą równie skuteczne wyniki w produkcji zwierzęcej. W pierwszej kolejności wykorzystano historyczne wyniki badań nad alkaloidami i fitoncydami oraz dawne zastosowania roślinnych substancji w medycynie w przypadku rozmaitych infekcji. Tutaj warto wspomnieć, że do alternatyw antybiotykowych stymulatorów wzrostu opartych między innymi na sangwinarynie, chelidoninie i chelerytrynie należą Sangrovit (Phytobiotics), zawierający 2 alkaloidy izochinolinowe, któch źródłem jest Sanguinaria sp., a także Herbiplant (LNB Poland) i niektóre Meridole (LNB Poland) oparte na 22 alkaloidach izochinlinowych zawartych w Chelidonium majus, Macleaya cordata i Macleaya microcarpa. Oba produkty są silnie skoncentrowane i daje się je do paszy w dawce 50-400 g/tonę (zależnie od grupy zwierząt).

Wyciągi z ziela glistnika są silne i pewne w działaniu pod warunkiem, ze surowiec zostanie pozyskany i przetworzony w prawidłowy sposób, a preparat podany w odpowiedniej dawce.
Od dawna składniki glistnika a porównywane do papaweryny, morfiny i kodeiny. Wszechstronne i niezawodne właściwości glistnika, sprawiły, że nazwano go „Darem Niebios” (coeli donum, stąd nazwa chelidonium). Glistnik jaskółcze ziele został opisany na Papirusie Ebersa (ok. 1550 r. p.n.e.), ponadto przez Dioskuridesa, Pliniusza Starszego, Alberta Wielkiego, św. Hildegardę, Mathiolusa i Paracelsusa, co świadczy o wielkim znaczeniu tej rośliny w medycynie.

Preparaty glistnikowe przyjęte doustnie działają uspokajająco, spazmolitycznie (rozkurczowo) na mięśnie gładkie i poprzecznie prążkowane, rozluźniająco, przeciwlękowo, przeciwbólowo, przeciwdrgawkowo, przeciwstresowo i nasennie (10 ml nalewki lub intraktu, 100 ml naparu).
Glistnik jest silnym środkiem żółciopędnym, żółciotwórczym i hepatoprotekcyjnym (ochraniającym miąższ wątroby, antyhepatotoksycznym – zapobiegającym uszkodzeniu wątroby). Szybko znosi kolkę żółciową, żołądkową i jelitową. Nalewka i intrakt glistnikowy znoszą również kolkę nerkową. Alkaloidy glistnika rozszerzają drogi oddechowe i naczynia wieńcowe, ułatwiają oddychanie.
Sparteina i inne alkaloidy mają wpływ przeciwarytmiczny, zapobiegają migotaniu przedsionków i komór, znoszą częstoskurcz napadowy.
Chelidonina, sangwinaryna, berberyna i chelerytryna hamuja wzrost i rozwój chorobotwórczych pierwotniaków, grzybów, bakterii i wirusów. Ponadto mają właściwości cytotoksyczne i antymitotyczne, przez co należą do substancji przeciwnowotworowych. Berberyna i chelidonina dodatkowo dają efekt przeciwbiegunkowy. Równocześnie jednak alkaloidy te wywołują skurcze macicy, dlatego nie wolno podawać preparatów glistnika kobietom ciężarnym.
Kwas kawowy i ferulowy zawarte w glistniku mają właściwości przeciwzapalne, ochronne na miąższ wątroby, immunostymulujące, przeciwmiażdżycowe, antyagregacyjne (zapobiegające zlepianiu się krwinek), fungistatyczne (hamujące wzrost grzybów) i bakteriostatyczne.
Wyciągi wodne i wodno-alkoholowe zastosowane zewnętrznie (wcieranie, okłady) działają przeciwzapalnie i znieczulająco, co może być wykorzystane w zwalczaniu bólu reumatycznego i artretycznego.
Preparaty glistnika są zalecane w leczeniu kamicy żółciowej i moczowej, stanów bólowych pooperacyjnych po usunięciu pęcherzyka żółciowego, żółtaczki, wirusowego zapalenia wątroby, stanów zapalnych układu moczowo-płciowego, puchliny wodnej, schorzeń śledziony i trzustki. Glistnik likwiduje bolesne miesiączki, równocześnie jednak pobudza miesiączkowanie, co objawia się bardziej obfitymi krwawieniami menstruacyjnymi.
Zewnętrznie intrakt świeży sok z glistnika może być wykorzystany do leczenia opryszki, gruźlicy skóry, kłykcin, brodawek, trudno gojących się ran, hemoroidów, świerzbu, nużycy oraz do usuwania piegów lub plam na skórze.
Glistnik przeciwdziała zastojom żółci i wytrącaniu się złogów w układzie żółciowym. Wodno-alkoholowe wyciągi z glistnika znakomicie radzą sobie z infekcjami dróg płciowych.
Istnieją doniesienia o przeciwalergicznym i przeciwświądowym działaniu glistnika po zastosowaniu zewnętrznym i wewnętrznym.
Napar z glistnika podnosi stężenie hemoglobiny we krwi, poprawia krążenie wieńcowe, mózgowe i obwodowe (w kończynach), zwłaszcza przy stanach skurczowych naczyń i skokach ciśnienia krwi.
Glistnika nie wolno jednak stosować przy jaskrze.
Warto tutaj wspomnieć o doświadczeniach prof. A. Aminiewa, który wykorzystywał glistnik do leczenia polipowatości jelita grubego i żołądka. W tym celu sporządzał macerat ze świeżego, roztartego ziela (50 g na 500 ml wody o temp. 37o C). Po 3-5 godzinach macerat należy przefiltrować i podać doodbytniczo po uprzednim zastosowaniu lewatywy oczyszczającej jelito. Lewatywę z maceratu glistnikowego należy podawać co 2 dni, 3-4- krotnie. W przypadku polipowatości żołądka podawał pacjentom doustnie 30-50 g świeżego roztartego ziela po uprzednim rozprowadzeniu w niewielkiej ilości lekko zalkalizowanej wody.

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Głownie palenie wysuszonego soku z rośliny, działanie jak lżejsza wersja maku lekarskiego.

=== Inne zastosowania ===
Sok jest stosowany na kurzajki.

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
głownie palenie , doustnie, oraz na skórę.

Badania dotyczące wpływu glistnika na wątrobę są bardzo niespójne. Z jednej strony wskazuje się na właściwości ochronne na komórki wątroby (hepatoprotekcyjne), a z drugiej strony sugeruje się negatywny wpływ wyciągów z glistnika na wątrobę. W większości przypadków, w których odnotowano szkodliwy wpływ na wątrobę stosowano preparaty złożone, zawierające m.in. ekstrakty z Chelidonium majus. Mimo to działanie niepożądane przypisano jedynie ekstraktom z glistnika. Wyniki badań nie są jednak jednoznaczne.

W eksperymentach przeprowadzonych na szczurach udowodniono, że stosowanie wyciągów z glistnika w dawkach 50-100-krotnie większych od tych stosowanych u ludzi nie wpływało na pogorszenie parametrów wątroby. Współcześnie zakłada się, że wyciągi alkoholowe z glistnika podane w zalecanych dawkach i zgodnie ze wskazaniami są bezpieczne.4
Ciężkie zatrucia wynikające z przekroczenia zalecanych dawek, a także stosowania wyciągów z glistnika dłużej niż 2 miesiące, charakteryzują się zawrotami i bólami głowy, zaburzeniami świadomości, sennością, śpiączką, spadkiem ciśnienia tętniczego, tachykardią.

Przeciwwskazania
Ciąża
Jaskra
Niedrożność przewodów żółciowych
Choroby wątroby
Stosowanie leków zaburzających przejściowo funkcje wątroby

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

== Chemia i farmakologia substancji ==
Glistnik zawiera alkaloidy 0,5-4%, przy czym w zielu jest 0,5-1,5% alkaloidów, a w korzeniach i niedojrzałych owocach zawartość alkaloidów może wynosić 3-4%. W owocach i nasionach występuje chelidonina, chelerytryna i berberyna. Alkaloidy są zlokalizowane głównie w przewodach mlecznych w postaci soli z kwasami: jabłkowym, cytrynowym, chelidonowym, bursztynowym.
Pomarańczowy sok wydostający się z uszkodzonej rośliny zawiera 18 alkaloidów. Alkaloidy glistnika jaskółczego ziela można podzielić na 4 grupy chemiczne:
1. Alkaloidy pochodne benzofenantrydyny: chelidonina, homochelidonina, metoksychelidonina, chelitrydyna (cheletrydyna), sangwinaryna, chelerytryna
2. Alkaloidy pochodne protopiny: protopina, alfa- i beta-allokryptopina
3. Alkaloidy pochodne protoberberyny: berberyna, koptyzyna, stylopina
4. Alkaloidy chinolizydynowe: sparteina
Glistnika zawiera również aminy biogenne, karoten (15 mg%), witaminę C (170 mg%), śluzy, olejek eteryczny (0,01%), żywice, flawonoidy, fenolokwasy (kwas kawowy, kwas cynamonowy, kwas gentyzynowy, kwas ferulowy, kwas kumarynowy), cholinę, enzymy proteolityczne, lektyny, glikogen.
Materiałem zapasowym glistnika jest glikogen (typowy dla tkanek zwierzęcych), a nie skrobia. Tłumaczy to właściwości mrozoodporne glistnika (jaskółcze ziele w okresie zimowym zachowuje zieloną barwę i nie zamiera pod śniegiem).

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===

{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:13:32Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:12:49Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:10:56Z

Annasn: /* Zastosowanie rekreacyjne */

Glistnik jaskółcze ziele

2019-11-15T19:09:26Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

Mak lekarski

2019-11-15T19:06:13Z

Annasn: /* Polska */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_lekarski

== Informacje ogólne ==
Gatunek jednorocznej rośliny uprawnej z rodziny makowatych. Mak lekarski (Papaver somniferum L.) jest obecnie rośliną uprawną, przeznaczoną do wielostronnego wykorzystania. Ze względu na alkaloidy występujące w soku mlecznym, zwanym opium, słoma makowa jest surowcem dla przemysłu farmaceutycznego. Nasiona natomiast ze względów smakowych i odżywczych, są wykorzystywane w przemyśle spożywczym.
=== Opracowania naukowe ===
'''Zawartość morfiny w makówkach z pędu głównego i pędow bocznych rośliny maku lekarskiego Papaver somniferum L.'''[http://agro.icm.edu.pl/agro/element/bwmeta1.element.agro-article-9d93fd94-af58-4c3e-acd3-70f49aa540cc]

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Właściwości lecznicze: powlekające skórę i błony śluzowe, zmiękczające, osłaniające, wyraźnie przeciwzapalne; przeciwkaszlowe, uspokajające.

Wskazania: chrypka, kaszel, zapalenie oskrzeli i krtani, stan zapalny gardła; podrażnienie przewodu pokarmowego, nieżyt żołądka i jelit; stany zapalne i oparzenia skóry (okłady, przemywanie), stany zapalne powiek, spojówek i gałki ocznej; zmęczenie i podrażnienie oczu; worki pod oczami (okłady 30-40 minutowe 1-2 razy dziennie); stany zapalne narządów płciowych; nadmierne wysuszenie skóry, złuszczanie naskórka, uszkodzenie skóry lekami (przemywanie, okłady); rumień zapalny i trądzikowy (okłady, przemywanie). Stany zdenerwowania i bezsenności (także u dzieci).

Napar z płatków maku warto stabilizować dodatkiem niewielkiej ilości witaminy C, kwasem bursztynowym, cytrynowym lub migdałowym (szczypta na filiżankę lub szklankę naparu, zależnie od potrzeby i oczekiwanej siły zakwaszania). Szczególnie w kosmetyce są cenne napar z płatków maku z dodatkiem tych kwasów, przez co zyskuje on dodatkowe właściwości przeciwplamicze, rozjaśniające i zakwaszające. 200-400 mg witaminy C (kwasu askorbinowego) dodane na 1 filiżankę naparu z płatków róży polecam w likwidowaniu i łagodzeniu worków i cieni po oczami oraz do rozjaśniania plam wokół oczu. Dodatkowo do takiego naparu można dodać kwas galusowy (0,5 g/100 ml) o szczególnie silnych właściwościach przeciwzapalnych, antyrodnikowych, antyoksydacyjnych i rozjaśniających oraz lekko ściągających.

W dawnej medycynie stosowano napar z płatków (1 łyżka płatków na 1 filiżankę wrzątku; parzyć 20 minut, przecedzić, dodać miód lub sok malinowy; pić 4-6 filiżanek naparu dziennie; można podawać dzieciom), wyciąg płynny z płatków – Extractum Papaveris rhoeados fluidum na etanolu 30% i syrop z płatków maku polnego – Sirupus Rhoeados. W celu sporządzenia syropu 50 części wysuszonych i rozdrobnionych płatków maku wytrawiano z 1 częścią kwasku cytrynowego i z 500 częściami wody o temperaturze 35 stopni C. Następnie dodawano cukier (najczęściej 7 części uzyskanego wyciągu zagotowano z 13 częściami cukru, po czym mieszano z pozostałą częścią). Zażywać łyżkami kilka razy dziennie.

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Głownie do produkcji kompotu otrzymywana domową metodą "polska heroina". Wynaleziona przez dwóch studentów chemii z Gdańska w 1976 roku. "Kompot" ma postać gorzkiej, żółtobrązowej do ciemnobrązowej, lekko oleistej cieczy o ciężkim, słodkim zapachu.

"Kompot", oprócz heroiny, zawiera wiele innych alkaloidów makowych, związki budowy roślin pochodzące ze słomy makowej oraz zanieczyszczenia pochodzące ze środków chemicznych użytych do produkcji: amoniak, aceton lub inne rozpuszczalniki, ocet, zanieczyszczenia żywicami syntetycznymi. "Kompot" otrzymuje się przez ekstrakcję alkaloidów opiatowych z wywaru ze słomy makowej, acetylując je bezwodnikiem kwasu octowego na końcu procesu.

=== Inne zastosowania ===
Nasiona maku są używane do Makowca( ciasto przekładane masą ze zmielonego maku, cukru lub miodu oraz bakalii.

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
Mak lekarski uprawia się jednak nie tylko ze względu na nasiona. Słynie także z tego, że w jego soku mlecznym znajduje się uśmierzająca ból i działająca narkotycznie morfina, przydatna zwłaszcza w ciężkich stadiach choroby nowotworowej. Kolejny składnik soku - kodeina - wykorzystywana jest jako lek łagodzący suchy kaszel oraz nadpobudliwość, a papaweryna działa leczniczo przy kolce wątrobowej. Niestety, morfina powoduje niekorzystne zmiany w psychice i silnie uzależnia, dlatego można ją stosować jedynie na zlecenie lekarza. Dziesięć lat temu, aby przeciwdziałać narkomanii i ograniczyć możliwość nielegalnej produkcji opium, czyli zagęszczonego soku maku lekarskiego, oraz rodzimego wynalazku - "kompotu" - uprawę tej rośliny poddano ścisłej kontroli.

Opium to wysuszony sok z niedojrzałych makówek maku lekarskiego. Zawiera liczne alkaloidy, czyli związki psychoaktywne, m.in. morfinę, kodeinę, tebainę. Opium znane jest już od wieków i dawniej wykorzystywane było do uśmierzania bólu, jako środek nasenny i odurzający. Obecnie pozyskuje się je głównie w celu produkcji silniejszych narkotyków – morfiny i heroiny.

Opium to substancja psychoaktywna pozyskiwana z maku lekarskiego. Za jej narkotyczne właściwości odpowiadają alkaloidy – związki organiczne pochodzenia roślinnego o silnym oddziaływaniu na układ nerwowy ludzi i zwierząt. Szacuje się, że w mleczku makowym, z którego powstaje opium znajduje się co najmniej 20 (według innych źrodeł 50) alkaloidów, w tym morfina, kodeina, tebaina, narkotyna, papaweryna. Niektóre z nich stosuje się w lecznictwie – na przykład kodeinę, która znosi odruch kaszlu i morfinę działającą przeciwbólowo.

Produkcja opium
Opium pozyskuje się z mleczka (soku) makowego – płynnej substancji zgromadzonej w rurach mlecznych rośliny. Najwięcej płynu znajduje się w łodygach i owocach (makówkach). W skład mleczka makowego wchodzą cukry, białka, lipidy oraz alkaloidy w stężeniu 15-28%. Ilość substancji psychoaktywnych zależy od właściwości gleby, na której rósł mak. Za najlepsze jakościowo opium uznaje się takie, w której występuje największa zawartość alkaloidu morfiny.

Żeby wydobyć mleczko z wnętrza rośliny, na zielonych, niedojrzałych makówkach robi się płytkie nacięcia, z których wypływa sok. Na początku jest rzadki, białawy, później wskutek procesu utleniania przybiera brązową barwę. Zastygły płyn przypomina gumę, z czasem twardnieje i robi się kruchy. Ma gorzki smak i charakterystyczny zapach. W takiej formie zdrapuje się go z makówki i suszy.

Obecnie największym producentem opium na świecie jest Afganistan. Odpowiada za ok. 90% światowej produkcji tego narkotyku. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest niska urodzajność gleb na terenie Afganistanu (mak to roślina mało wymagająca), panująca tam bieda i niska kultura rolna. Na produkcji opium bogacą się też rządzący talibowie, przez co od lat nie udaje się wprowadzić ograniczeń w eksporcie narkotyków z tego kraju.

Drogi podania opium
Opium można podawać na kilka sposobów:

pijąc laudanum – przygotowuje się je zalewając opium alkoholem, spirytusem lub wodą z kwaskiem cytrynowym. Taka forma spożywania narkotyku była popularna zwłaszcza w XIX wieku, kiedy nalewki opiumowe były szeroko dostępne. Można było je robić także na własny użytek. Według oryginalnego przepisu do nalewki z opium dodawano przyprawy: szafran, cynamon i goździki.
paląc – sposób wciąż bardzo popularny w krajach dalekiego Wschodu. Opium pali się za pomocą długiej fajki wdychając opary palonej substancji. Można również robić to przy użyciu kawałka folii aluminiowej, podgrzewając substancję od spodu płomieniem zapalniczki.
dożylnie – sterylne opium wymieszane z kwaskiem cytrynowym i zagotowane wlewa się do strzykawki i wkłuwa w żyłę. Metoda bardzo niebezpieczna z uwagi na to, że nie można przewidzieć, jaka ilość substancji wywoła pożądany efekt. Osoba nigdy wcześniej niezażywająca narkotyków nawet przy kilku kroplach roztworu wpuszczonych do krwioobiegu może dostać poważnej niewydolności oddechowej, a nawet umrzeć.

Opium ma podobne działanie do innych narkotyków z grupy opiatów. Wprowadza w stan odprężenia, daje poczucie błogiego spokoju, znosi odczucia bólowe i oddala przykre myśli. Jednocześnie wyostrza zmysły słuchu, wzroku, zapachu. Głębokie rozluźnienie powoduje brak jakiejkolwiek motywacji do działania – zazwyczaj osoba pod wpływem substancji jedynie leży i „kontempluje” rzeczywistość. Taki stan utrzymuje się od jednej do kilku godzin, po czym pojawia się silna chęć ponownego zażycia narkotyku.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

== Chemia i farmakologia substancji ==
tzw. makowiny (Capita Papaveris, Fructus Papaveris immaturus, puste, pozbawione nasion makówki z 10 cm częścią łodygi) używane są do produkcji alkaloidów, głównie takich jak: morfina, kodeina lub papaweryna. Surowcem zielarskim są także nasiona (Semen Papaveris albis).
Nasiona zawierają bardzo dużo kwasu linolowego, wapnia, fosforu, magnezu, żelaza, cynku i manganu. Znajdują się w nich też aminokwasy oraz sporo błonnika.

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Do niedawna byliśmy w czołówce europejskich producentów maku, ale teraz plantacje stały się niedochodowe i większość zlikwidowano. Nasiona na wypieki sprowadzamy z Czech, gdzie przepisy są bardziej liberalne. W Polsce rosnące na rabacie samosiejki, a nawet odmiany ozdobne lub niskomorfinowe maku lekarskiego grożą wytoczeniem właścicielowi ogrodu sprawy karnej.

Możemy jednak cieszyć się urodą pokrewnych gatunków. Równie wielkie kwiaty w bogatej gamie odcieni tworzy bylinowy mak wschodni, zaś nieco mniejsze i bardziej delikatne - maki jednoroczne, np. biedronkowy, polny i ich odmiany mieszańcowe.

Do celów spożywczych uprawia się wyłącznie odmiany o znikomej zawartości morfiny (poniżej 0,06%), m.in. 'Mieszko', 'Rubin', 'Agat', 'Michałko' i 'Zambo'. Wymagane jest jednak urzędowe zezwolenie i poddawanie plantacji licznym kontrolom.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Mak lekarski

2019-11-15T19:05:24Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/Mak_lekarski

== Informacje ogólne ==
Gatunek jednorocznej rośliny uprawnej z rodziny makowatych. Mak lekarski (Papaver somniferum L.) jest obecnie rośliną uprawną, przeznaczoną do wielostronnego wykorzystania. Ze względu na alkaloidy występujące w soku mlecznym, zwanym opium, słoma makowa jest surowcem dla przemysłu farmaceutycznego. Nasiona natomiast ze względów smakowych i odżywczych, są wykorzystywane w przemyśle spożywczym.
=== Opracowania naukowe ===
'''Zawartość morfiny w makówkach z pędu głównego i pędow bocznych rośliny maku lekarskiego Papaver somniferum L.'''[http://agro.icm.edu.pl/agro/element/bwmeta1.element.agro-article-9d93fd94-af58-4c3e-acd3-70f49aa540cc]

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===
Właściwości lecznicze: powlekające skórę i błony śluzowe, zmiękczające, osłaniające, wyraźnie przeciwzapalne; przeciwkaszlowe, uspokajające.

Wskazania: chrypka, kaszel, zapalenie oskrzeli i krtani, stan zapalny gardła; podrażnienie przewodu pokarmowego, nieżyt żołądka i jelit; stany zapalne i oparzenia skóry (okłady, przemywanie), stany zapalne powiek, spojówek i gałki ocznej; zmęczenie i podrażnienie oczu; worki pod oczami (okłady 30-40 minutowe 1-2 razy dziennie); stany zapalne narządów płciowych; nadmierne wysuszenie skóry, złuszczanie naskórka, uszkodzenie skóry lekami (przemywanie, okłady); rumień zapalny i trądzikowy (okłady, przemywanie). Stany zdenerwowania i bezsenności (także u dzieci).

Napar z płatków maku warto stabilizować dodatkiem niewielkiej ilości witaminy C, kwasem bursztynowym, cytrynowym lub migdałowym (szczypta na filiżankę lub szklankę naparu, zależnie od potrzeby i oczekiwanej siły zakwaszania). Szczególnie w kosmetyce są cenne napar z płatków maku z dodatkiem tych kwasów, przez co zyskuje on dodatkowe właściwości przeciwplamicze, rozjaśniające i zakwaszające. 200-400 mg witaminy C (kwasu askorbinowego) dodane na 1 filiżankę naparu z płatków róży polecam w likwidowaniu i łagodzeniu worków i cieni po oczami oraz do rozjaśniania plam wokół oczu. Dodatkowo do takiego naparu można dodać kwas galusowy (0,5 g/100 ml) o szczególnie silnych właściwościach przeciwzapalnych, antyrodnikowych, antyoksydacyjnych i rozjaśniających oraz lekko ściągających.

W dawnej medycynie stosowano napar z płatków (1 łyżka płatków na 1 filiżankę wrzątku; parzyć 20 minut, przecedzić, dodać miód lub sok malinowy; pić 4-6 filiżanek naparu dziennie; można podawać dzieciom), wyciąg płynny z płatków – Extractum Papaveris rhoeados fluidum na etanolu 30% i syrop z płatków maku polnego – Sirupus Rhoeados. W celu sporządzenia syropu 50 części wysuszonych i rozdrobnionych płatków maku wytrawiano z 1 częścią kwasku cytrynowego i z 500 częściami wody o temperaturze 35 stopni C. Następnie dodawano cukier (najczęściej 7 części uzyskanego wyciągu zagotowano z 13 częściami cukru, po czym mieszano z pozostałą częścią). Zażywać łyżkami kilka razy dziennie.

=== Zastosowanie rekreacyjne ===
Głownie do produkcji kompotu otrzymywana domową metodą "polska heroina". Wynaleziona przez dwóch studentów chemii z Gdańska w 1976 roku. "Kompot" ma postać gorzkiej, żółtobrązowej do ciemnobrązowej, lekko oleistej cieczy o ciężkim, słodkim zapachu.

"Kompot", oprócz heroiny, zawiera wiele innych alkaloidów makowych, związki budowy roślin pochodzące ze słomy makowej oraz zanieczyszczenia pochodzące ze środków chemicznych użytych do produkcji: amoniak, aceton lub inne rozpuszczalniki, ocet, zanieczyszczenia żywicami syntetycznymi. "Kompot" otrzymuje się przez ekstrakcję alkaloidów opiatowych z wywaru ze słomy makowej, acetylując je bezwodnikiem kwasu octowego na końcu procesu.

=== Inne zastosowania ===
Nasiona maku są używane do Makowca( ciasto przekładane masą ze zmielonego maku, cukru lub miodu oraz bakalii.

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
Mak lekarski uprawia się jednak nie tylko ze względu na nasiona. Słynie także z tego, że w jego soku mlecznym znajduje się uśmierzająca ból i działająca narkotycznie morfina, przydatna zwłaszcza w ciężkich stadiach choroby nowotworowej. Kolejny składnik soku - kodeina - wykorzystywana jest jako lek łagodzący suchy kaszel oraz nadpobudliwość, a papaweryna działa leczniczo przy kolce wątrobowej. Niestety, morfina powoduje niekorzystne zmiany w psychice i silnie uzależnia, dlatego można ją stosować jedynie na zlecenie lekarza. Dziesięć lat temu, aby przeciwdziałać narkomanii i ograniczyć możliwość nielegalnej produkcji opium, czyli zagęszczonego soku maku lekarskiego, oraz rodzimego wynalazku - "kompotu" - uprawę tej rośliny poddano ścisłej kontroli.

Opium to wysuszony sok z niedojrzałych makówek maku lekarskiego. Zawiera liczne alkaloidy, czyli związki psychoaktywne, m.in. morfinę, kodeinę, tebainę. Opium znane jest już od wieków i dawniej wykorzystywane było do uśmierzania bólu, jako środek nasenny i odurzający. Obecnie pozyskuje się je głównie w celu produkcji silniejszych narkotyków – morfiny i heroiny.

Opium to substancja psychoaktywna pozyskiwana z maku lekarskiego. Za jej narkotyczne właściwości odpowiadają alkaloidy – związki organiczne pochodzenia roślinnego o silnym oddziaływaniu na układ nerwowy ludzi i zwierząt. Szacuje się, że w mleczku makowym, z którego powstaje opium znajduje się co najmniej 20 (według innych źrodeł 50) alkaloidów, w tym morfina, kodeina, tebaina, narkotyna, papaweryna. Niektóre z nich stosuje się w lecznictwie – na przykład kodeinę, która znosi odruch kaszlu i morfinę działającą przeciwbólowo.

Produkcja opium
Opium pozyskuje się z mleczka (soku) makowego – płynnej substancji zgromadzonej w rurach mlecznych rośliny. Najwięcej płynu znajduje się w łodygach i owocach (makówkach). W skład mleczka makowego wchodzą cukry, białka, lipidy oraz alkaloidy w stężeniu 15-28%. Ilość substancji psychoaktywnych zależy od właściwości gleby, na której rósł mak. Za najlepsze jakościowo opium uznaje się takie, w której występuje największa zawartość alkaloidu morfiny.

Żeby wydobyć mleczko z wnętrza rośliny, na zielonych, niedojrzałych makówkach robi się płytkie nacięcia, z których wypływa sok. Na początku jest rzadki, białawy, później wskutek procesu utleniania przybiera brązową barwę. Zastygły płyn przypomina gumę, z czasem twardnieje i robi się kruchy. Ma gorzki smak i charakterystyczny zapach. W takiej formie zdrapuje się go z makówki i suszy.

Obecnie największym producentem opium na świecie jest Afganistan. Odpowiada za ok. 90% światowej produkcji tego narkotyku. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest niska urodzajność gleb na terenie Afganistanu (mak to roślina mało wymagająca), panująca tam bieda i niska kultura rolna. Na produkcji opium bogacą się też rządzący talibowie, przez co od lat nie udaje się wprowadzić ograniczeń w eksporcie narkotyków z tego kraju.

Drogi podania opium
Opium można podawać na kilka sposobów:

pijąc laudanum – przygotowuje się je zalewając opium alkoholem, spirytusem lub wodą z kwaskiem cytrynowym. Taka forma spożywania narkotyku była popularna zwłaszcza w XIX wieku, kiedy nalewki opiumowe były szeroko dostępne. Można było je robić także na własny użytek. Według oryginalnego przepisu do nalewki z opium dodawano przyprawy: szafran, cynamon i goździki.
paląc – sposób wciąż bardzo popularny w krajach dalekiego Wschodu. Opium pali się za pomocą długiej fajki wdychając opary palonej substancji. Można również robić to przy użyciu kawałka folii aluminiowej, podgrzewając substancję od spodu płomieniem zapalniczki.
dożylnie – sterylne opium wymieszane z kwaskiem cytrynowym i zagotowane wlewa się do strzykawki i wkłuwa w żyłę. Metoda bardzo niebezpieczna z uwagi na to, że nie można przewidzieć, jaka ilość substancji wywoła pożądany efekt. Osoba nigdy wcześniej niezażywająca narkotyków nawet przy kilku kroplach roztworu wpuszczonych do krwioobiegu może dostać poważnej niewydolności oddechowej, a nawet umrzeć.

Opium ma podobne działanie do innych narkotyków z grupy opiatów. Wprowadza w stan odprężenia, daje poczucie błogiego spokoju, znosi odczucia bólowe i oddala przykre myśli. Jednocześnie wyostrza zmysły słuchu, wzroku, zapachu. Głębokie rozluźnienie powoduje brak jakiejkolwiek motywacji do działania – zazwyczaj osoba pod wpływem substancji jedynie leży i „kontempluje” rzeczywistość. Taki stan utrzymuje się od jednej do kilku godzin, po czym pojawia się silna chęć ponownego zażycia narkotyku.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

== Chemia i farmakologia substancji ==
tzw. makowiny (Capita Papaveris, Fructus Papaveris immaturus, puste, pozbawione nasion makówki z 10 cm częścią łodygi) używane są do produkcji alkaloidów, głównie takich jak: morfina, kodeina lub papaweryna. Surowcem zielarskim są także nasiona (Semen Papaveris albis).
Nasiona zawierają bardzo dużo kwasu linolowego, wapnia, fosforu, magnezu, żelaza, cynku i manganu. Znajdują się w nich też aminokwasy oraz sporo błonnika.

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===

{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

Mak lekarski

2019-11-15T18:57:34Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

Mak lekarski

2019-11-15T18:54:41Z

Annasn: /* Zastosowanie rekreacyjne */

Mak lekarski

2019-11-15T18:52:40Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

Mak lekarski

2019-11-15T18:51:36Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Gałka muszkatołowa

2019-11-15T18:47:15Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

Gałka muszkatołowa

2019-11-15T18:46:05Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

Gałka muszkatołowa

2019-11-15T18:44:13Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Gałka muszkatołowa

2019-11-15T18:42:27Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */

Pseudoefedryna

2019-11-15T18:38:53Z

Annasn: /* Chemia i farmakologia substancji */

Pseudoefedryna

2019-11-15T18:35:12Z

Annasn: /* Inne zastosowania */

Pseudoefedryna

2019-11-15T18:33:34Z

Annasn: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

Pseudoefedryna

2019-11-15T18:27:36Z

Annasn: /* Zastosowanie rekreacyjne */

Pseudoefedryna

2019-11-15T18:20:56Z

Annasn: /* Zastosowanie medyczne */