Narkopedia - Wkład użytkownika [pl]

Corynanthe yohimbe

2021-04-22T23:34:12Z

V1nyl: /* Zastosowanie medyczne */

Corynanthe yohimbe

2021-04-22T23:32:48Z

V1nyl: /* Inne zastosowania */

5-meo-mipt

2021-04-22T23:29:30Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

5-meo-mipt

2021-04-22T23:28:22Z

V1nyl: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

5-meo-mipt

2021-04-22T23:27:09Z

V1nyl: /* Zastosowanie rekreacyjne */

5-meo-mipt

2021-04-22T23:24:33Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

5-MeO-DIPT

2021-04-22T23:22:11Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

2C-T-7

2021-04-22T23:19:53Z

V1nyl: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

2C-T-7

2021-04-22T23:18:44Z

V1nyl: /* Zastosowanie rekreacyjne */

2C-T-4

2021-04-22T23:15:40Z

V1nyl: /* Zastosowanie rekreacyjne */

2C-T-4

2021-04-22T23:14:21Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

2C-T-2

2021-04-22T23:12:13Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/2C-T-2

== Informacje ogólne ==

=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

'''Synteza według PIHKAL:'''

Do roztworu 165 g 1,4-dimetoksybenzenu w 1 litrze CH2Cl2 w dobrze wentylowanym pomieszczeniu przy zapewnieniu dobrego mieszania dodano ostrożnie 300 ml kwasu chlorosulfonowego. Przy około połowie dodanego chlorku acylowego zaczęło się obfite wydzielanie gazowego HCl i wytrącanie obfitych osadów. Podczas kontynuowania dodawania kwasu osady uległy rozpuszczeniu z utworzeniem przejrzystego, ciemnozielonego roztworu. Przy końcu procesu ponownie wytrąciły się pewne osady. Kiedy wszystko się uspokoiło, dodano 2 litry wody, w partiach po kilka ml proporcjonalnie do szybkości reakcji. Oddzieliły się dwie fazy i faza wodna została wyekstrahowana 2x75 ml CH2Cl2. Pierwotna faza organiczna i ekstrakty zostały połączone a rozpuszczalnik usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość ważyła 162 g i stanowiła całkiem dobrej czystości chlorku 2,5-dimetoksybenzenosulfonylu w postaci żółtych krystalicznych osadów o t.t. 115-117 °C. Nie trzeba było stosować dodatkowego oczyszczania do następnego kroku, związek wydawał się stabilny w przechowywaniu. Ponowna krystalizacja sulfonamidu tego chlorku acylowego i wodorotlenku amonu z etanolu dała kryształy o t.t. 147,5-148,5 °C.

Następna reakcja również była bardzo energiczna i musiała przebiegać w dobrze wentylowanym miejscu. Do roztworu 200 ml 25% H2SO4 (V/V) w zlewce przynajmniej dwulitrowej dodano 54 g chlorku 2,5-dimetoksybenzenosulfonylu i mieszaninę ogrzewano na łaźni parowej. Żółte kryształki chlorku acylowego unosiły się na powierzchni fazy wodnej. Powinno być wcześniej przygotowane 80 g pyłu cynkowego. Małą jego porcję umieszczono w jednym miejscu na kożuszku tych kryształów. Czasem mieszając szklaną bagietką, pozwolono temperaturze wzrosnąć. Przy około 60-70 °C została zapoczątkowana egzotermiczna reakcja w miejscu umieszczenia cynku. Dodatkowe porcje cynku były dodawane i każda małą egzotermiczna reakcja prze to wywołana była rozprowadzana mieszaniem szklaną bagietką. Ostatecznie reakcja rozprzestrzeniła się po całej powierzchni ze stopieniem chlorku acylowego i widocznym wrzeniem na powierzchni wody. Pozostałość z 80 g pyłu cynkowego została dodana tak szybko, na ile pozwoliła wielkość naczynia, w którym zachodziła reakcja. Po tym, jak reakcja ponownie przycichła, ogrzewanie kontynuowano przez godzinę na łaźni parowej. Po ochłodzeniu mieszaniny do temperatury pokojowej przefiltrowano ją przez papier w lejku Buchnera a uzyskany w ten sposób osad przemyto 100 ml CH2Cl2. Dwufazowy przesącz został rozdzielony a dolna faza wodna wyekstrahowana 2x75 ml CH2Cl2. Dodanie 2 litrów wody do fazy wodnej przygotowało górną fazę do ekstrakcji i ponownie wyekstrahowano ją 2x75 ml CH2Cl2. Zostały wyciągnięte organiczne ekstrakty (przemywanie wodą jest bardziej kłopotliwe niż to warte) a rozpuszczalnik został usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość koloru jasnobursztynowego (30 g) została przedestylowana pod ciśnieniem 0,3 mmHg do uzyskania 25,3 g 2,5-dimetoksytiofenolu w postaci białego oleju. Ten środek chemiczny z pewnością nie jest centrum aktywności, ale jest bardzo cennym prekursorem do wszystkich członków rodziny 2C-T.

Do roztworu 3,4 g płatków KOH w 75 ml wrzącego etanolu dodano roztwór 10 g 2,5-dimetoksytiofenolu w 60 ml etanolu a następnie 10,9 g bromku etylu. Wystąpiła egzotermiczna reakcja z natychmiastowym wytrąceniem białych osadów. Ogrzewano je na łaźni parowej przez 1,5 godziny, następnie dodano do 1 litra wody zakwaszonej HCl i wyekstrahowano 3x100 ml CH2Cl2. Wyciągnięte ekstrakty przemyto 100 ml 5% NaOH a rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałością okazał się sulfid etylowo 2,5-dimetoksyfenylowy w postaci bladobursztynowego oleju ważący około 10 g – wystarczająco czysty do następnej reakcji z pominięcie etapu destylacji.

Mieszanina 19,2 POCl3 i 18 g N-metyloformanilidu została na krótko podgrzana na łaźni parowej. Do tego bordowego roztworu dodano wcześniej otrzymany sulfid i całość ogrzewano dodatkowe 20 minut na łaźni parowej. Dodano to następnie do 500 ml dobrze mieszanej ciepłej wody (wcześniej podgrzanej do 55 °C i mieszanie kontynuowano przez 1,5 godziny, przez który to czas faza oleista całkowicie zestaliła się do brązowej, podobnej do cukru konsystencji. Ciała stałe zostały zebrane przez filtrację i przemyte dodatkową ilością wody. Po wysuszeniu tak dobrze, jak to możliwe, zostały rozpuszczone w 50 ml wrzącego metanolu, który po ochłodzeniu na łaźni lodowej ponownie wytrącił niemalże białe kryształy 2,5-dimetoksy-4-(etylotio)-benzaldehydu. Po przefiltrowaniu, skromnym przemyciu zimnym metanolem i wysuszeniu, uzyskano 11 g produktu o t.t. 86-88 °C. Ponowna krystalizacja małej próbki ponownie z metanolu dała próbkę analityczną o t.t. 87-88 °C. Wzór sumaryczny C11H14O3S.

Do roztworu 11 g 2,5-dimetoksy-4-(etylotio)-benzaldehydu w 100 g nitrometanu dodano 0,5 g bezwodnego octanu amonu i mieszaninę tę ogrzewano na łaźni parowej przez 80 minut (postęp reakcji musiał być monitorowany przez TLC do określenia punktu, w którym wyjściowy aldehyd został całkowicie przereagowany). Nadmiar nitrometanu został usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem pozostawiając pozostałość spontanicznie zestalającą się w pomarańczowo-czerwone kryształy. Zostały one zeskrobane tworząc 1,29 g surowego 2,5-dimetoksy-4-etylotio-β-nitrostyrenu o t.t. 152-154 °C. Próbka po przekrystalizowaniu z toluenu miała dyniowy kolor i t.t. 148-149 °C. Inna – przekrystalizowana z acetonu – o kolorze jasnopomarańczowym i t.t. 149 °C. Z alkoholu izopropylowego otrzymano fluoryzujące pomarańczowe kryształy o t.t. 151-152 °C. Wzór sumaryczny C12H15NO4S.

Zawiesina 12,4 g Li[AlH4] w 500 ml THF była mieszana w obojętnej atmosferze helu. Dodano do niej 12,4 g 2,5-dimetoksy-4-etylotio-β-nitrostyrenu w odrobinie THF i mieszaninę ogrzewano pod chłodnicą zwrotną przez 24 godziny. Po powrocie do temperatury pokojowej nadmiar wodorku został zneutralizowany ostrożnym dodaniem 60 ml alkoholu izopropylowego a następnie dodano 20 ml 5% NaOH i ilości wody wystarczającej do wytworzenia białego granulowanego osadu tlenków. Mieszanina została przefiltrowana, osady przemyte THF TUF następnie metanolem. Z połączonych przesączy i popłuczyn usunięto rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem z uzyskaniem 9,5 g żółtego oleju. Wlano go do 1 litra rozcieńczonego HCl i przemyto 2x100 ml CH2Cl2, co poskutkowało odbarwieniem roztworu. Po zalkalizowaniu 25% NaOH wyekstrahowano 3x100 ml CH2Cl2, wyciągnięto ekstrakty i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem z uzyskaniem 7,3 g bladobursztynowego oleju. Dzięki destylacji w temperaturze 120-130 °C pod ciśnieniem 0,3 mmHg otrzymano 6,17 g przejrzystego białego oleju. Rozpuszczono go w 80 ml alkoholu izopropylowego i zneutralizowano stężonym HCl, co spowodowało natychmiastowe wytrącenie kryształów 2,5-chlorowodorku 2,5-dimetoksy-4-etylotiofenetylkaminy (2C-T-2). Dodano równą ilość bezwodnego eteru dietylowego i po dokładnym sproszkowaniu i wymieszaniu, pożądana sól została usunięta przez filtrację, ponownie przemyta eterem i wysuszona. W rezultacie otrzymano białe kryształy o wadze 6,2 g.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===

=== Zastosowanie rekreacyjne ===

=== Inne zastosowania ===

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
W książce Alexandra Shulgina PiHKAL zakres dawkowania jest wymieniony jako 12 do 25 mg.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

== Chemia i farmakologia substancji ==
Mechanizm działania, który wytwarza halucynogenne i enteogenne efekty 2C-T-2, nie został konkretnie ustalony, jednak najprawdopodobniej wynika z działania agonisty receptora serotoninowego 5-HT2A w mózgu, mechanizmu działania wspólnego dla wszystkich halucynogennych tryptamin i fenetyloamin, których mechanizm działania jest znany.

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Substancja na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018r.w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych została zakwalifikowana do grupy I-P. Jej posiadanie, handel oraz produkcja są nielegalne. Stan prawny na 17.02.2020.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

2C-T-2

2021-04-22T23:10:03Z

V1nyl: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/2C-T-2

== Informacje ogólne ==

=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

'''Synteza według PIHKAL:'''

Do roztworu 165 g 1,4-dimetoksybenzenu w 1 litrze CH2Cl2 w dobrze wentylowanym pomieszczeniu przy zapewnieniu dobrego mieszania dodano ostrożnie 300 ml kwasu chlorosulfonowego. Przy około połowie dodanego chlorku acylowego zaczęło się obfite wydzielanie gazowego HCl i wytrącanie obfitych osadów. Podczas kontynuowania dodawania kwasu osady uległy rozpuszczeniu z utworzeniem przejrzystego, ciemnozielonego roztworu. Przy końcu procesu ponownie wytrąciły się pewne osady. Kiedy wszystko się uspokoiło, dodano 2 litry wody, w partiach po kilka ml proporcjonalnie do szybkości reakcji. Oddzieliły się dwie fazy i faza wodna została wyekstrahowana 2x75 ml CH2Cl2. Pierwotna faza organiczna i ekstrakty zostały połączone a rozpuszczalnik usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość ważyła 162 g i stanowiła całkiem dobrej czystości chlorku 2,5-dimetoksybenzenosulfonylu w postaci żółtych krystalicznych osadów o t.t. 115-117 °C. Nie trzeba było stosować dodatkowego oczyszczania do następnego kroku, związek wydawał się stabilny w przechowywaniu. Ponowna krystalizacja sulfonamidu tego chlorku acylowego i wodorotlenku amonu z etanolu dała kryształy o t.t. 147,5-148,5 °C.

Następna reakcja również była bardzo energiczna i musiała przebiegać w dobrze wentylowanym miejscu. Do roztworu 200 ml 25% H2SO4 (V/V) w zlewce przynajmniej dwulitrowej dodano 54 g chlorku 2,5-dimetoksybenzenosulfonylu i mieszaninę ogrzewano na łaźni parowej. Żółte kryształki chlorku acylowego unosiły się na powierzchni fazy wodnej. Powinno być wcześniej przygotowane 80 g pyłu cynkowego. Małą jego porcję umieszczono w jednym miejscu na kożuszku tych kryształów. Czasem mieszając szklaną bagietką, pozwolono temperaturze wzrosnąć. Przy około 60-70 °C została zapoczątkowana egzotermiczna reakcja w miejscu umieszczenia cynku. Dodatkowe porcje cynku były dodawane i każda małą egzotermiczna reakcja prze to wywołana była rozprowadzana mieszaniem szklaną bagietką. Ostatecznie reakcja rozprzestrzeniła się po całej powierzchni ze stopieniem chlorku acylowego i widocznym wrzeniem na powierzchni wody. Pozostałość z 80 g pyłu cynkowego została dodana tak szybko, na ile pozwoliła wielkość naczynia, w którym zachodziła reakcja. Po tym, jak reakcja ponownie przycichła, ogrzewanie kontynuowano przez godzinę na łaźni parowej. Po ochłodzeniu mieszaniny do temperatury pokojowej przefiltrowano ją przez papier w lejku Buchnera a uzyskany w ten sposób osad przemyto 100 ml CH2Cl2. Dwufazowy przesącz został rozdzielony a dolna faza wodna wyekstrahowana 2x75 ml CH2Cl2. Dodanie 2 litrów wody do fazy wodnej przygotowało górną fazę do ekstrakcji i ponownie wyekstrahowano ją 2x75 ml CH2Cl2. Zostały wyciągnięte organiczne ekstrakty (przemywanie wodą jest bardziej kłopotliwe niż to warte) a rozpuszczalnik został usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałość koloru jasnobursztynowego (30 g) została przedestylowana pod ciśnieniem 0,3 mmHg do uzyskania 25,3 g 2,5-dimetoksytiofenolu w postaci białego oleju. Ten środek chemiczny z pewnością nie jest centrum aktywności, ale jest bardzo cennym prekursorem do wszystkich członków rodziny 2C-T.

Do roztworu 3,4 g płatków KOH w 75 ml wrzącego etanolu dodano roztwór 10 g 2,5-dimetoksytiofenolu w 60 ml etanolu a następnie 10,9 g bromku etylu. Wystąpiła egzotermiczna reakcja z natychmiastowym wytrąceniem białych osadów. Ogrzewano je na łaźni parowej przez 1,5 godziny, następnie dodano do 1 litra wody zakwaszonej HCl i wyekstrahowano 3x100 ml CH2Cl2. Wyciągnięte ekstrakty przemyto 100 ml 5% NaOH a rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem. Pozostałością okazał się sulfid etylowo 2,5-dimetoksyfenylowy w postaci bladobursztynowego oleju ważący około 10 g – wystarczająco czysty do następnej reakcji z pominięcie etapu destylacji.

Mieszanina 19,2 POCl3 i 18 g N-metyloformanilidu została na krótko podgrzana na łaźni parowej. Do tego bordowego roztworu dodano wcześniej otrzymany sulfid i całość ogrzewano dodatkowe 20 minut na łaźni parowej. Dodano to następnie do 500 ml dobrze mieszanej ciepłej wody (wcześniej podgrzanej do 55 °C i mieszanie kontynuowano przez 1,5 godziny, przez który to czas faza oleista całkowicie zestaliła się do brązowej, podobnej do cukru konsystencji. Ciała stałe zostały zebrane przez filtrację i przemyte dodatkową ilością wody. Po wysuszeniu tak dobrze, jak to możliwe, zostały rozpuszczone w 50 ml wrzącego metanolu, który po ochłodzeniu na łaźni lodowej ponownie wytrącił niemalże białe kryształy 2,5-dimetoksy-4-(etylotio)-benzaldehydu. Po przefiltrowaniu, skromnym przemyciu zimnym metanolem i wysuszeniu, uzyskano 11 g produktu o t.t. 86-88 °C. Ponowna krystalizacja małej próbki ponownie z metanolu dała próbkę analityczną o t.t. 87-88 °C. Wzór sumaryczny C11H14O3S.

Do roztworu 11 g 2,5-dimetoksy-4-(etylotio)-benzaldehydu w 100 g nitrometanu dodano 0,5 g bezwodnego octanu amonu i mieszaninę tę ogrzewano na łaźni parowej przez 80 minut (postęp reakcji musiał być monitorowany przez TLC do określenia punktu, w którym wyjściowy aldehyd został całkowicie przereagowany). Nadmiar nitrometanu został usunięty pod zmniejszonym ciśnieniem pozostawiając pozostałość spontanicznie zestalającą się w pomarańczowo-czerwone kryształy. Zostały one zeskrobane tworząc 1,29 g surowego 2,5-dimetoksy-4-etylotio-β-nitrostyrenu o t.t. 152-154 °C. Próbka po przekrystalizowaniu z toluenu miała dyniowy kolor i t.t. 148-149 °C. Inna – przekrystalizowana z acetonu – o kolorze jasnopomarańczowym i t.t. 149 °C. Z alkoholu izopropylowego otrzymano fluoryzujące pomarańczowe kryształy o t.t. 151-152 °C. Wzór sumaryczny C12H15NO4S.

Zawiesina 12,4 g Li[AlH4] w 500 ml THF była mieszana w obojętnej atmosferze helu. Dodano do niej 12,4 g 2,5-dimetoksy-4-etylotio-β-nitrostyrenu w odrobinie THF i mieszaninę ogrzewano pod chłodnicą zwrotną przez 24 godziny. Po powrocie do temperatury pokojowej nadmiar wodorku został zneutralizowany ostrożnym dodaniem 60 ml alkoholu izopropylowego a następnie dodano 20 ml 5% NaOH i ilości wody wystarczającej do wytworzenia białego granulowanego osadu tlenków. Mieszanina została przefiltrowana, osady przemyte THF TUF następnie metanolem. Z połączonych przesączy i popłuczyn usunięto rozpuszczalnik pod zmniejszonym ciśnieniem z uzyskaniem 9,5 g żółtego oleju. Wlano go do 1 litra rozcieńczonego HCl i przemyto 2x100 ml CH2Cl2, co poskutkowało odbarwieniem roztworu. Po zalkalizowaniu 25% NaOH wyekstrahowano 3x100 ml CH2Cl2, wyciągnięto ekstrakty i rozpuszczalnik usunięto pod zmniejszonym ciśnieniem z uzyskaniem 7,3 g bladobursztynowego oleju. Dzięki destylacji w temperaturze 120-130 °C pod ciśnieniem 0,3 mmHg otrzymano 6,17 g przejrzystego białego oleju. Rozpuszczono go w 80 ml alkoholu izopropylowego i zneutralizowano stężonym HCl, co spowodowało natychmiastowe wytrącenie kryształów 2,5-chlorowodorku 2,5-dimetoksy-4-etylotiofenetylkaminy (2C-T-2). Dodano równą ilość bezwodnego eteru dietylowego i po dokładnym sproszkowaniu i wymieszaniu, pożądana sól została usunięta przez filtrację, ponownie przemyta eterem i wysuszona. W rezultacie otrzymano białe kryształy o wadze 6,2 g.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===

=== Zastosowanie rekreacyjne ===

=== Inne zastosowania ===

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==
W książce Alexandra Shulgina PiHKAL zakres dawkowania jest wymieniony jako 12 do 25 mg.

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu ==

== Chemia i farmakologia substancji ==

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Substancja na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 sierpnia 2018r.w sprawie wykazu substancji psychotropowych, środków odurzających oraz nowych substancji psychoaktywnych została zakwalifikowana do grupy I-P. Jej posiadanie, handel oraz produkcja są nielegalne. Stan prawny na 17.02.2020.
{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==

2C-N

2021-04-22T23:07:14Z

V1nyl: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

2C-N

2021-04-22T23:02:20Z

V1nyl: /* Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia */

2C-N

2021-04-22T23:01:26Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

2C-B-FLY

2021-04-22T22:53:04Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

2C-B

2021-04-22T22:50:41Z

V1nyl: /* Chemia i farmakologia substancji */

{{:Metka:{{PAGENAME}}}}


=== Wikipedia ===

Na polskiej Wikipedii substancji poświęcona jest strona: https://pl.wikipedia.org/wiki/2C-B

== Informacje ogólne ==

=== Opracowania naukowe ===

=== Autorskie zdjęcia i filmy związane z substancją ===

== Otrzymywanie / pozyskiwanie ==

'''Synteza według PIHKAL:'''

Roztwór 100 g 2,5-dimetoksybenzaldehydu w 220 g nitrometanu został potraktowany 10 g bezwodnego octanu amonu i ogrzewany na łaźni parowej przez 2,5 godziny przy okresowym mieszaniu. Ciemnoczerwona mieszanina reakcyjna została pozbawiona nadmiaru nitrometanu pod zmniejszonym ciśnieniem a pozostałość spontanicznie wykrystalizowała. Surowy nitrostyren został oczyszczony poprzez sproszkowanie w alkoholu izopropylowym, przefiltrowanie i wysuszenie, do otrzymania 85 g 2,5-dimetoksy-β-nitrostyrenu w postaci żółto-pomarańczowego produktu o czystości odpowiedniej dla następnego kroku. Produkt o wyższej czystości może być uzyskany przez rekrystalizację z wrzącego alkoholu izopropylowego.

Do 2-litrowej kolby okrągłodennej zaopatrzonej w magnetyczne mieszadło umieszczonej w obojętnej atmosferze wlano 750 ml bezwodnego tetrahydrofuranu (THF) zawierającego 30 g glinowodorku litu Li[AlH4]. Następnie dodano roztwór 60 g 2,5- dimetoksy-β-nitrostyrenu także w THF. Ostatecznie roztwór brudno-żółto-brązowego koloru był utrzymywany w temperaturze wrzenia przez 24 godziny. Po ochłodzeniu nadmiar wodorku został zneutralizowany przez dodanie kroplami alkoholu izopropylowego. Następnie dodano 30 ml 15% NaOH celem przekształcenia substancji nieorganicznych do nierozpuszczalnej masy możliwej do odsączenia. Mieszanina została przefiltrowana a pozostałość przemyta THF a następnie metanolem. Połączony roztwór wyjściowy i popłuczyny zostały pozbawione rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem a z pozostałości utworzono zawiesinę w 1,5 l wody, którą z kolei zakwaszono HCl, przemyto 3x100 ml CH2Cl2, silnie zalkalizowano 25% NaOH i ponownie wyekstrahowano 4x100 ml CH2Cl2. Wyciągnięte ekstrakty pozbawiono rozpuszczalnika pod zmniejszonym ciśnieniem, pozostawiając 26 g oleistej cieczy, którą przedestylowano w temp. 120-130 °C pod ciśnieniem 0,5 mmHg dając ostatecznie 21 g białego oleju – 2,5-dimetoksyfenetylaminy szybko absorbującej CO2 z powietrza.

Do dobrze mieszanego roztworu 24,8 g 2,5-dimetoksyfenetylaminy w 40 ml lodowego kwasu octowego dodano 22 g pierwiastkowego bromu rozpuszczonego w 40 ml kwasu octowego. Po kilku minutach nastąpiło wytrącanie osadu i równoczesne wydzielanie sporej dawki ciepła. Następnie pozwolono mieszaninie na powrót do temperatury pokojowej, przefiltrowano ją a osad został przemyty niewielką ilością zimnego kwasu octowego. Był to bromowodorek. Występuje wiele skomplikowanych form tej soli, razem z polimorficznymi odmianami i hydratami, które to mogą uczynić wyizolowanie i opisanie 2C-B bardzo zawodnym i zdradliwym. Najszczęśliwszą drogą jest doprowadzenie do nierozpuszczalnego chlorowodorku z wolnej zasady. Całkowita masa uwodnionego octanu jest rozpuszczana w ciepłej wodzie, alkalizowana do pH 11 25 NaOH i ekstrahowana 3x100 ml CH2Cl2. Usunięcie rozpuszczalnika dało 33,7 g pozostałości, która została przedestylowana w 115-130 °C pod ciśnieniem 0,4 mmHg. Biały olej o masie 27,6 g został rozpuszczony w 50 ml wody zawierającej 7 g kwasu octowego. Ten przejrzysty roztwór podczas energicznego mieszania został potraktowany 20 ml stężonego HCl. Nastąpiło natychmiastowe wytrącenie bezwodnej soli chlorowodorku 2,5-dimetoksy-4-bromofenetylaminy (2C-B). Kryształy te zostały zebrane poprzez filtrację (może być rozpuszczony znacznie poprzez dodanie dodatkowych 60 ml wody), przemyty wodą a następnie kilkoma porcjami 50 ml eteru dietylowego. Po całkowitym osuszeniu uzyskano 31,05 g ładnych białych igieł o t.t. 237-239 °C z rozkładem. W przypadku, gdyby było za dużo wody, ostateczne dodanie stężonego HCl może skutkować otrzymaniem uwodnionego 2C-B. Bromowodorek topi się w temperaturze 214,5-215 °C. Octan w 208-209 °C.

== Zastosowanie ==

=== Zastosowanie medyczne ===

Zastosowanie rekreacyjne
Ustępuje mu jedynie MDMA, kokaina i ketamina. Niewielka pigułka (15-20 mg)z potrafi dać efekt na 4 godziny.
Środek działa silnie na receptory serotoninowe, wywołując poprawę nastroju, pobudzenie. W „repertuarze” są także halucynacje, zmiany percepcji. Po raz pierwszy uzyskał go w 1974 roku Alexander Shulgin, naukowiec stojący także za wynalazkiem MDMA. Z początku 2C-B znalazł zastosowanie jako afrodyzjak, pojawiał się także w przemyśle i medycynie.
W Polsce od 2005 roku znajduje się na liście substancji psychotropowych, a więc zarówno na wytwarzanie, posiadanie jak i każde inne związane z nim działanie trzeba mieć specjalne zezwolenie zgodne z wymogami ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

W 2018 międzynarodowe badanie Global Drugs Survey pokazało, że do używania 2C-B przyznało się 6,7% respondentów, więcej niż w przypadku heroiny i kraku. Użytkownicy tego narkotyku często rekrutują się z grup, które nie mogą sobie pozwolić na cały dzień na kacu (alkohol) czy „zjeździe” (amfetamina): ludzie pracujący w weekendy, wolni strzelcy. Do tego dochodzi często duża wiedza teoretyczna, dzięki wymianie informacji na forach internetowych wielu ludzi doskonale wie jaką chemiczną substancję zażywa, jak ona działa i jakie są jej skutki uboczne. Czy narkotyki stają się przez to bezpieczniejsze? Niekoniecznie, ale przynajmniej bilans zysków i strat jest jaśniejszy.

2C-B w przeciwieństwie do MDMA nie wypłukuje serotoniny, hormonu dającego nam efektu poczucia szczęścia. Zamiast tego kopiuje go, podobnie jak robią to antydepresanty. Dzięki temu prawdopodobieństwo spadku nastroju, stanów zmęczenia, depresji, a nawet uszkodzenia mózgu są znacznie mniej prawdopodobne.
Choć badania nad efektami substancji nie są specjalnie bogate wiadomo, że tolerancja 2C-B wyrównuje się po około 48 godzinach. W przypadku innych narkotyków czas ten jest znacznie dłuższy, co prowadzi do powiększania dawek przez biorących.

Jest zabawa, ale jest także ryzyko. Badania pokazują, że wywołane przez narkotyk stany euforyczne mogą uszkodzić układ nerwowy, po przedawkowaniu zdarzają się bóle głowy, a nawet zaburzenia pracy serca. Dlatego przy korzystaniu z niego miłośnicy (szczególnie korzystający z niego w klubach na imprezach tanecznych) doradzają by dużo pić i dbać o nawodnienie całego organizmu.

Nieznana jest śmiertelna dawka 2C-B. W tej samej rodzinnie związków chemicznych jest także 2C-P, który pojawia się w raportach o przedawkowaniach z lat 90-tych ubiegłego wieku. W 2017 zanotowano w jego wyniku zgon. Dziś podobno jest znacznie trudniejszy do zdobycia niż łagodniejszy 2C-B.

=== Inne zastosowania ===

== Sposoby przyjmowania, dawkowanie i zagrożenia ==

Substancja przeważnie przyjmowana oralnie, zazwyczaj dostępna w formie pigułek lub proszku, w tym drugim wypadku może być przyjmowana także donosowo.

===Dawkowanie wg Erowid:===

Doustnie

'''Działanie wyczuwalne:''' 2 - 5 mg

'''Lekko:''' 5 - 15 mg

'''Średnio:''' 15 - 25 mg

'''Mocno:''' 25 - 50 mg

== Funkcjonowanie na rynku lub w podziemiu
Jedna z najtrudniejszych do zdobycia substancji psychoaktywnych w Polsce.

== Chemia i farmakologia substancji ==
W przeciwieństwie do większości psychedelików, 2C-B okazał się być częściowym agonistą lub nawet całkowitym antagonistą receptora serotoninowego 5-HT2A o niskiej skuteczności. Sugeruje to, że receptor 5-HT2C jest głównie odpowiedzialny za pośredniczenie w efektach doświadczanych przez użytkowników 2C-B, chociaż funkcjonalny antagonizm 5-HT2A lub aktywacja szlaku fosfolipazy D sprzężonej z 5-HT2A może również odgrywać rolę. Rząd w kolejności siły działania antagonisty receptora 5-HT2A dla tej rodziny leków to 2C-I> 2C-B> 2C-D> 2C-H.

Badania sugerują, że 2C-B zwiększa poziom dopaminy w mózgach szczurów, co może przyczyniać się do jej psychoaktywności.

== Uzależnienie i sposoby jego leczenia ==

{{info|Hyperreal posiada spis placówek pomocy uzależnionym: https://hyperreal.info/help|alert-info}}

== Status prawny w poszczególnych krajach ==

=== Polska ===
Substancja '''nielegalna''' w Polsce, znajduje się na wykazie substancji psychotropowych grupy II-P. Jej posiadanie oraz handel nią są zabronione.

{{info|Na forum hyperreala mamy dział poruszający prawne kwestie użytkowania narkotyków: https://hyperreal.info/talk/prawo.html|alert-info}}

== Obecność substancji / rośliny w dziełach kultury i dyskursie społecznym ==